ΜΑΔΑΡΑ

ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΒΑΖΟ

2012-02-13T14:28:00.000-08:00

Πατήστε πάνω στην εικόνα να το δείτε καλύτερα!

ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΑ

2012-02-11T13:58:00.000-08:00

Χανιά 27 - 3 - 1936

Κηδεία Βενιζέλου.

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ

2012-02-04T12:42:00.000-08:00

Παλιά ταχυδρομική κάρτα με ένα δίστιχο:

'Οταν τα μάτια σου κυττώ και είναι δακρυσμένα,
νοιώθω πως κάθε δάκρυο γεννήθηκε για μένα.

Παραλλαγή του διστίχου στον υπέροχο ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΑΝΟ ΣΥΡΤΟ των Κουτσουρέλη - Σαριδάκη:

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΜΑΝΤΙΝΑΔΑ.....

2012-01-28T10:31:00.000-08:00

Όποιος με χιόνι "Σ'ΑΓΑΠΩ" στον ήλιο γράψει απάνω,
εκείνος θα σε αγαπά, 'πο μένα παραπάνω.

Την μαντινάδα αυτήν έγραψε στο Facebook ο Ανωπολίτης Μιχάλης Μαυρίγιαννης. Είναι όμορφη μαντινάδα με μια ωραία εικόνα: χιόνι στον ήλιο. Έχομε δηλαδή εδώ ένα παράδειγμα του λεγόμενου "Σχήματος του Αδυνάτου", που στον δημοτικό λόγο (Δημοτική Ποίηση, Παροιμίες κλπ) εμφανίζεται σε ευρεία κλίμακα. Να ένα άλλο πολύ γνωστό παράδειγμα χρήσης του εν λόγω σχήματος:

Όποιος τσι λόγους σου γρικά και τσ' όρκους σου πιστεύει,
στη θάλασσα πιάνει λαγούς και στα βουνά ψαρεύει!

Τώρα, είναι δική του ή την άκουσε κάπου; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι πρόγονοί του, Μαυριγιάννηδες, είχανε ικανότητα στη σύνθεση μαντινάδων!

Ένας Γιώργης Μαυρίγιαννης, που δεν τον είχαν καλέσει σε ένα γάμο στο χωριό (από παράλειψη, γιατί δεν είχε οικογενειακές διαφορές με τις οικογένειες των μελλονύμφων), έκανε το εξής: Έσφαξε έναν κριγιό (κριάρι) το φορτώθηκε στον ώμο και πήγε και το απόθεσε στο σπίτι του γαμπρού, λέγοντας την εξής μαντινάδα:

Τον Γιώργη τον Μαυρίγιαννη, με το ψηλό σαρίκι,
στον γάμο δεν τονέ καλειού για δε βαστά κανίσκι;

Είπε, λοιπόν, την μαντινάδα αυτήν (εννοώντας πως δεν τον κάλεσαν στον γάμο γιατί δεν θα τους πήγαινε κανίσκι = δώρο), και απήλθε με το κεφάλι ψηλά!

Η ιστορία συνέβη πολύ παλιά, και δεν γνωρίζω ακριβώς ποιός ήταν αυτός ο Γιώργης Μαυρίγιαννης. Ίσως να είναι ο ίδιος που αναφέρεται σε μια παλιά ρίμα:

Άκουσα λύρες και βιολιά στο Κορακοσκιδάκι,
άκουσα πως παντρεύεται ένα Μαυριγιαννάκι.

Το Σταυρουλιό παντρεύεται, του Γιώργη το κοπέλι,
του αλλού Γιώργη από τα Λιμνιά το κοριτσάκι παίρνει.

[Από μιαν ανάρτησή μας για τον Paul Faure στο ΑΝΩΠΟΛΙΣ [ ΕΔΩ]

Ένας συνονόματός του, ο μακαρίτης ο Ξαθός (= Ξανθός : παρωνύμιο του Γεωργίου Ι. Μαυρίγιαννη), αδελφός του παπού του παραπάνω Μιχάλη, είχε μιαν ευχέρεια στο να αυτοσχεδιάζει μαντινάδες, μια εκ των οποίων ήδη έχομε αναφέρει σε παλιότερη ανάρτησή μας [ΕΔΩ]:

Μια φορά είχανε πάει μερικοί Ανωπολίτες κάπου (όνομα και μη χωριό!). Ένας που τους φιλοξένησε τους έφερε μια κανάτα κρασί και μια ντοματοσαλάτα (μεσογειακή δίαιτα !!). Οι Ανωπολίτες δεν τα άγγιζαν, κι ο οικοδεσπότης τους λέει:
- Η κανάτα έχει κρασί να το πιήτε...
Τότε ένας από τους Ανωπολίτες, ο Γιώργης Μαυρίγιαννης (Ξαθός) του απάντησε:
- Θωρώ το, φίλε, το κρασί πως τόχεις στην κανάτα,
μα δεν τσουρά το έρημο μόνο με την ντομάτα!

Αριστερά ο Ξαθός και δεξιά ο Μιχάλης Πρωτοπαπαδάκης.

RONALD BRUS : HOMAGE TO ANOPOLI

2012-01-26T01:46:00.000-08:00

Το 1990 ένας Ολλανδός καλλιτέχνης φωτογράφος, ο Ronald Brus, κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων (100 μόλις) ένα λεύκωμα (portfolio) που περιέχει 20 φωτογραφίες μαυρόασπρες από την Ανώπολη, με τίτλο: Hommage aan Anopoli.

Τις φωτογραφίες τράβηξε κατά τις επισκέψεις του στο χωριό και το αφιερώνει στη μνήμη του Μανούσου Γλυμενάκη, τον οποίο είχε γνωρίσει κι είχε ενθουσιαστεί με τη φιλοξενία του, αλλά δυστυχώς δεν τον βρήκε εν ζωή σε επόμενη επίσκεψή του στο χωριό. Είναι διαστάσεων 30 χ 20 εκ. επικολλημένες σε σκληρό χαρτί 40 χ 30 εκ. Δύο από αυτές δείχνουν όψεις του χωριού και συγκεκριμένα τις γειτονιές Σκάλα και Μαριανά. Οι άλλες δείχνουν κατοίκους στην καθημερινή τους ζωή: στον δρόμο, σε δουλειές, σε καφενεία.

Ο φωτογράφος έχει ένα ιστολόγιο στο διαδίκτυο [Δες ΕΔΩ], όπου έχει δείγματα της δουλειάς του, κι ανάμεσά τους τρεις φωτογραφίες από το Λεύκωμα (και κάποιες άλλες έγχρωμες). Οι τρεις φωτογραφίες είναι: Η Φυντικολενιά (Ελένη Φυντικάκη) να βόσκει πρόβατα [Δες ΕΔΩ], Ο Μαυρακογιάννης (Γιάννης Ζαμπέτης), καθισμένος στη ρίζα μιας ελιάς στον Γύρο [Δες ΕΔΩ] κι ο Ντουρογιάννης (Γιάννης Α. Αθητάκης) να περπατεί στον δρόμο στα Καμπιά έχοντας στον ώμο του ένα αρνί [Δες ΕΔΩ].

Βάζω μια φωτογραφία από το Λεύκωμα και την αφιερώνω στα Καμπιωτάκια του Facebook:

Σημείωση: Δεν ήξερα την ύπαρξη του Λευκώματος μέχρι τον προηγούμενο Δεκέμβρη, οπότε ο φίλος Ευτύχης Τζιρτζιλάκης με ενημέρωσε ότι βγήκε προς πώληση ένα αντίτυπο στο γνωστό ιστότοπο δημοπρασιών ebay. Το αγόρασα, και με την ευκαιρία, ευχαριστώ τον Ευτύχη που μου το υπέδειξε. Η ιστοσελίδα της αγοράς είναι ακόμη διαθέσιμη για επίσκεψη στο διαδίκτυο [Δες ΕΔΩ], όπου από τις φωτογραφίες του Λευκώματος έχει μία, εκείνη που δείχνει τον Τωρόπολο (Παύλο Γ. Κριαρά) [Δες ΕΔΩ].

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ, ΘΕΟΔΩΡΕ!

2012-01-25T11:35:00.000-08:00

Δυο φωτογραφίες αφιερωμένες στη μνήμη του αδικοχαμένου "ποιητή της εικόνας", Θεόδωρου Αγγελόπουλου:

Μοιάζουν σα να είναι πλάνα από κάποια ταινία του μεγάλου σκηνοθέτη (δεν ξέρω μήπως είναι κιόλας! Ο φωτογράφος είναι άγνωστος)

ΑΡΓΟΥΛΕΣ ΣΦΑΚΙΩΝ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

2012-01-25T11:03:00.000-08:00

Γύπαρης από τον Αργουλέ Σφακίων.

'Αλλες πληροφορίες, πέρα από αυτές που είναι στην πίσω πλευρά της φωτογραφίας, δεν έχω.

Εικάζω πως ήταν τραυματίας του Πολέμου της Αλβανίας και νοσηλεύτηκε σε Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Και δύο καινούργιες ταχυδρομικές κάρτες (δεκαετίας 1990), όπου εικονίζεται και στις δύο ένας Αργουλιανός (νομίζω Γύπαρης κι αυτός).

Είναι του γνωστού φωτογράφου Σκουρογιάννη.

ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΟΘΩΜΑΝΟΣ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΣ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2012-01-23T14:12:00.000-08:00

Φωτογραφία του Αρμένιου Φωτογράφου στη Μερσίνα της Μικράς Ασίας Halladjian.

Στην πίσω πλευρά γράφει ΣΑΒΒΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑ 1925

Φαίνεται πως ο προφανώς Πόντιος την καταγωγή Διαμαντίδης την έφερε από την Μικρά Ασία μετά την Καταστροφή. Αλλά ποιός να είναι ο εικονιζόμενος;

ΣΦΑΚΙΑΝΟΣ (;) ΒΟΣΚΟΣ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2012-01-17T08:44:00.000-08:00

Κρητικός (και πιθανώς Σφακιανός) βοσκός που...

... λαλεί το κουλουκουρισμένο κουράδι ντου.

Αγνώστου φωτογράφου.

ΚΡΗΤΕΣ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ

2012-01-16T09:03:00.000-08:00

Κρητικοί Μακεδονομάχοι σε ταχυδρομικές κάρτες.

Ένας από τους εικονιζόμενους είναι ο Καλογεράκης:

Σε αυτήν τρεις είναι Κρητικοί

Ο Νικολούδης, ο Φιωτάκης κι ο Σκαλίδης.

Δεν γνωρίζω αν στην ίδια σειρά έχουν βγει κι άλλες όμοιες κάρτες.

ΠΟΥ ΝΑ ΤΟ ΦΑΝΤΑΖΟΤΑΝΕ .....

2012-01-10T13:27:00.000-08:00

..... ο μεγάλος

Pablo Picasso ....

.... ότι η χώρα, στην οποία δώρισε τον...

.... πολύτιμο πίνακά του...

.... με την αφιέρωση στον ελληνικό λαό... ότι αυτή η χώρα θα καταντούσε ένα απέραντο ξέφραγο αμπέλι !!!

ΦΕΡΤΕ ΤΑ ΠΙΣΩ ΤΩΡΑ!!!!!!!!!!!

2012-01-10T12:31:00.000-08:00

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ............

2012-01-08T11:34:00.000-08:00

Αύριο ανοίγουν τα σχολεία μετά τις διακοπές. Θερμές ευχές στις μαθήτριες και στους μαθητές για Καλή Πρόοδο ...

Σχολείο στο Ηράκλειο Κρήτης [Η πίσω πλευρά ΕΔΩ]

ΠΟΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΒΟΥΓΙΑ ....

2012-01-04T15:07:00.000-08:00

Προπολεμική φωτογραφία από άγνωστο Κρητικό χωριό.

ΜΑΖΩΧΤΡΕΣ

2012-01-03T13:03:00.000-08:00

Ενθύμιον 9.ΙΙΙ.1939. Μαζώχτρες Ελαιών {γράφει στην πίσω πλευρά ΕΔΩ) Η φωτογραφία είναι από χανιώτικο χωριό (πιθανόν στο Σέλινο)

ΕΝ ΤΟΠΟΛΙΟΙΣ ΤΗ 1η /9 /1910

2012-01-02T08:11:00.000-08:00

Οικογενειακή φωτογραφία. Τοπόλια Κισσάμου 1910.
Φωτογράφος άγνωστος (αλλά Χανιώτης προφανώς)

Η πίσω πλευρά [ΕΔΩ]

ΚΡΗΤΙΚΟΠΟΥΛΑ

2012-01-01T11:07:00.000-08:00

Ταχυδρομική κάρτα του Ν. Στουρνάρα [η πίσω πλευρά ΕΔΩ]

Χαρισμένη στο φίλο rebetcafe, που έγραψε ακροθιγώς για την Κρητική γυναικεία φορεσιά πρόσφατα στο ιστολόγιό του [ΕΔΩ]

Πάντως δεν είναι η καλύτερη πηγή για μελέτη τοπικών ενδυμασιών οι ταχυδρομικές κάρτες, γιατί κατά κανόνα οι εικόνες τους είναι στημένες φολκλορικές.

ΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΤΑ ΚΟΦΙΝΙΑ ;

2011-12-30T13:33:00.000-08:00

Προπολεμική φωτογραφία τραβηγμένη σε άγνωστο Κρητικό χωριό.

ΝΙΚΟΣ ΨΑΡΟΣ, Ο ΟΝΕΙΡΟΒΑΤΗΣ ΤΗΣ ΜΑΔΑΡΑΣ, ΑΝΕΧΩΡΗΣΕ ....

2011-12-28T14:41:00.000-08:00

"'Έφυγε" για το ταξίδι χωρίς γυρισμό, ο εκλεκτός Σφακιανός Νίκος Ψαρός, μια προσωπικότητα χαρισματική [Δες ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ]. Πέρα από τη ποιητική του προσφορά, δημοσίευε τακτικά αφηγήματα στον χανιώτικο τύπο, με αξιόπιστες Σφακιανές λαογραφικές πληροφορίες, που είναι βέβαιο πως θα αποτελέσουν άριστη πηγή για τους μελλοντικούς ερευνητές της Σφακιανής τοπικής κοινωνίας.

'Οταν ήταν μετανάστης στη Γερμανία εξέδωσε μια ποιητική συλλογή με το χαρακτηριστικό νοσταλγικό τίτλο: Ο Ονειροβάτης της Μαδάρας (Φραγκφούρτη 1969)

Από το βιβλίο αυτό "αποσπώ" το ποίημα ΣΤΑ ΣΦΑΚΙΑ

Νά ΄ναι ελαφρύ το Ασκυφιώτικο χώμα που σε σκέπασε, αγαπητέ συνεπαρχιώτη! Αντί ένα λουλούδι πάνω στο φρεσκοσκαμμένο μνήμα σου, σου αφιερώνω αυτή την προπολεμική πανοραμική άποψη της Σφακιανής Μαδάρας, που τόσο λάτρεψες!

Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΜΒΟΥΣΑΣ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2011-12-27T22:59:00.000-08:00

Προπολεμική φωτογραφία τραβηγμένη από περιηγητές.

Μεγαλύτερη ΕΔΩ

Προσθήκη:
Ο φάρος αυτός κατασκευάστηκε το 1874 από την Γαλλική Εταιρεία Φάρων. Το ύψος του πύργου του ειναι 8 μέτρα και τό εστιακό του ύψος είναι 96 μέτρα. Ήταν στην Άγρια Γραμβούσα

Ιωάννης Παπαδάκης

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

2011-12-24T10:41:00.000-08:00

ΚΑΣΤΕΛΛΙ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟ ;

2011-12-18T13:09:00.000-08:00

Στην Κρήτη έχομε δυο κωμοπόλεις με το όνομα Καστέλλι: αυτήν ΕΔΩ (ταχ. κάρτα του Ανυφαντάκη) που μετονομάστηκε επίσημα με το όνομα της επαρχίας που είναι πρωτεύουσα (Kίσσαμος), και την άλλη στο Ηράκλειο, το Καστέλλι Πεδιάδος.

Τώρα, έχω μια φωτογραφία αυτή:

τραβηγμένη στο Καστέλλι το 1927 (δες την πίσω πλευρά της ΕΔΩ). Αλλά σε ποιό Καστέλλι; Η γνώμη μου είναι πως πρόκειται για το ηρακλειώτικο.
Πρόβλημα (αν είναι πρόβλημα!) συνωνυμίας δεν έχει μόνο το Καστέλλι. Και το χωριό μου, η Ανώπολη, έχει συνονόματη την ηρακλειώτικη Ανώπολη (γιανά μην πω και την ... Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης!)

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ, ΦΩΤΟΚΑΡΤΑ 2

2011-12-16T04:04:00.000-08:00

Δες την #1 ΕΔΩ

Από την Επανακομιδή της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Τίτου από τη Βενετία στο Ηράκλειο το 1966.

Δεξιά είναι ο τότε Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος

ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΚΙ ΕΝΑ ΜΟΥΣΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ (1866)

2011-12-11T22:42:00.000-08:00

GRAVURE:
TYPE DES HABITANTS GRECS DE L'ILE DE CANDIE, ANCIENNE ILE DE CRETE. 15 SEPTEMBRE 1866.
GRAVURE EXTRAITE D'UN ALBUM DE L'EPOQUE.

Δεν γνωρίζω ποιό είναι αυτό το "Λεύκωμα της εποχής" που την περιέχει.

ΣΤΟΥ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ.....

2011-12-11T11:58:00.000-08:00

Στίχος γραμμένος στην πίσω πλευρά της κάρτας:

Στου Ψηλορείτη την κορυφή έχτισα ένα κελλί,
νά 'ρχουνται οι καλογέροι να πίνουνε ρακί.

ΕΥΠΑΤΡΙΔΗΣ

2011-12-05T13:20:00.000-08:00

Πορτραίτο κάποιου σημαντικου προσώπου, αλλα ποιό είναι;

Φωτογραφία των Αδελφών(*) Κάντα (Αθήνα) [η πίσω πλευρά ΕΔΩ].

* Δεδομένου ότι η γενική πληθυντικού των αδελφός/αδελφή είναι ίδια: των αδελφών, δεν είναι φανερό αν πρόκειται για αδέλφια γυναίκες ή άντρες. Πάντως πρόκειται για γυναίκες αδελφές φωτογράφους στην Αθήνα με καταγωγή από την Κέρκυρα.
(Στη Κρητική διάλεκτο έχουμε και τον τύπο οι αδερφίδες, γενική αδερφίδων, έτσι γίνεται διάκριση του αρσενικού (των αδερφών) από το θηλυκό (των αδερφίδων)).

ΤΑ ΠΑΡΑΣΗΜΑ

ΜΟΧΙΑΝΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

2011-12-03T13:39:00.000-08:00

Ωραία φωτογραφία από το χωριό Μοχός του Ηρακλείου.

Αναρτήθηκε από τον Διαμαντάκη στο ωραίο ιστολόγιό του MOXOΣ...Εν έτει 2011

Με την ευκαρία, σ' ευχαριστώ, φίλε Μοχιανέ, για την αναδημοσίευση από την ανάρτησή μου στο ιστολόγιο ΑΝΩΠΟΛΙΣ του τραγουδιού: ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΒΕΡΓΑ

ΑΡΜΑΤΩΜΕΝΟΙ ΛΑΖΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΜΕ ΜΙΑ ΓΚΑΪΝΤΑ (ΤΟΥΛΟΥΜΙ)

2011-12-01T13:35:00.000-08:00

Τουρκική ταχυδρομική κάρτα (Ενθύμιο Σαμψούντας)

ΜΕ ΤΟ ΣΤΥΛ ΤΟΥ ΑΝΥΦΑΝΤΗ

2011-11-30T14:39:00.000-08:00

Ταχυδρομική κάρτα του Κισσαμίτη φωτογράφου Ανυφαντάκη. (Η πίσω όψη ΕΔΩ)

Σύγχρονη ταχ. κάρτα έκδοση Μιχ. Τουμπή (Αθήνα)

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ

2011-11-28T13:01:00.000-08:00

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2011-11-22T14:35:00.000-08:00

Τραβηγμένη από κάποιον ξένον περιηγητή. Ίσως στην Πελοπόννησο.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΟΛΑΝΗΣ

2011-11-17T02:29:00.001-08:00

Λακκιώτης Αξιωματικός που έλαβε ενεργά μέρος στις Σέρρες στο αποτυχημένο βενιζελικό Κίνημα του 1935, καταδικάστηκε εις θάνατον κι εκτελέστηκε.

Ποίημα στη μνήμη του:

ΣΤΟΝ ΣΤΥΛΙΑΝΟ ΒΟΛΑΝΗ

Κοπέλλες ωραιόστηθες της Κρήτης μυροβόλες
μυρτιές και δάφνες κόψετε από τον Ψηλορείτη,
στον νιοσκαμμένο τάφο του, σκορπίσατέ τις όλες
σαν ένα φίλημα θερμό απ΄τη μητέρα Κρήτη.

Και σεις κοπέλλες των Σερρών, της γης αυτής καμάρι,
απ΄του Παγγαίου τις πλαγιές με τις Κρητικοπούλες
ενώστε το τραγούδι σας. Δόξα στον καβαλλάρη,
κι ας αντηχήσουν τα βουνά, οι λόγγοι κι οι βρυσούλες.

Δόξα στον πρωτομάρτυρα. Πιστός ως την θανή του
προάσπισε τη Λευθεριά μέσ' στη Μακεδονία.
Πιστός στα δυο συνθήματα: Ελλάς - Δημοκρατία.

Και τώρα μεσ' στον τάφο Σου κοιμήσου παλληκάρι
ύπνο γλυκό και ήσυχο, ύπνο χωρίς βραχνά.
Η Δόξα στις φτερούγες της μια μέρα θα σε πάρει
και θα σε στήσει Αρχάγγελο εδώ στο Λαχανά.

Δ.Γ.Λ.
Σερραϊκόν Βήμα, 14 Ιουλίου 1935.

Από το βιβλίο του Β.Ι. ΤΖΑΝΑΚΑΡΗ, Όταν η Δημοκρατία πνιγόταν στα παγωμένα νερά του Στρυμώνα (ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ '35 ΣΤΑ ΣΕΡΡΑΣ), 1999.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2011-11-14T14:45:00.000-08:00

Άγνωστα, αλλ΄ ίσως σημαντικά, πρόσωπα σε παλιά φωτογραφία.

ΕΠΑΡΕ ΣΥ ΤΗ ΛΥΡΑ ΣΟΥ .....

2011-11-11T14:00:00.000-08:00

Η ταχ. κάρτα με τον λυράρη σε έκδοση N. Perakis (Δες ΕΔΩ όλες τις εκδόσεις της)...

... σταλμένη από τα Χανιά στην Αθήνα το 1933 ...

... όπου ο αποστολέας στην πίσω πλευρά αναγράφει το στίχο:

Έπαρε συ τη λύρα σου κι εγώ τον ταμπουρά μου.

Είναι στη Βαβυλωνία του Δ. Βυζαντίου:

ΚΡΗΣ (Τραγωδεί).

«Έπαρ' εσύ τη λύρα σου,
κι εγώ τον ταμπουρά μου,
ν' ακούσης ντα θα να σου πω,
π' όχω μέσ' στην καρδιά μου.
Όταν σε πρωταγάπησα ήτανε ραμαζάνι
κι εκόλλησ' η αγάπη μου σα μέλι στο σαγάνι.
Πούρι, πούρι, πούρι, πούρι, έχεις κούτελο και μούρη».

(Προς τους άλλους). Νάχα δα, ντεντίμ και τη λύρα μου ομάδι, διάλε τον ένα σας π' ούθελε ν' άβγη μπροστάς μου. [ΕΔΩ]

ΣΧΟΛΕΙΟ

2011-11-08T12:16:00.000-08:00

Φωτογραφία σχολείου του μεσοπολέμου:

Ήταν κορνιζαρισμένη, με προστατευτικό χαρτόνι αυτό:

του φωτογράφου Ηρακλείου Γ. Μαραγιάννη (η φωτογραφία δυστυχώς έλειπε).

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

2011-11-07T02:03:00.000-08:00

Τρεις στρατιώτες την ένδοξη εποχή των νικηφόρων πολέμων. Ένας από αυτούς σκοτώθηκε και η μάνα ή η γυναίκα του έγραψε πάνω στη φωτογραφία:

Στον Γεράσιμό μου:
Ο Άρης και η Αφροδίτη σ' επροίκισαν,
η Μακεδονία μας σ' υπανδρεύθη.
Αιωνία η μνήμη.

Τρέμε Βουλγαρία έγραψε ο στρατιώτης αυτός στη φωτογραφία του, που την έστειλε το 1925 από τη Μυτιλήνη σε φίλο του στη Ρόδο.

ΔΕΝΤΡΑ

2011-11-02T00:40:00.000-07:00

Αιωνόβια "οπωροφόρα" δέντρα της Αβησυνίας (Αιθιοπίας). Δυστυχώς το είδος αυτό έχει εξαφανιστεί από την Ελληνική χλωρίδα...

Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι από το: Ι. Α. Βρετού, Ημερολόγιον Εγκυκλοπαιδικόν 1923.

EMANUELE TAMIOLAKIS, ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΚΑΡΤΑ

2011-11-01T03:55:00.000-07:00

Συχνά κάποιοι, αντί να τυπώνουν δικές τους ταχυδρομικές κάρτες, παίρνουν από το εμπόριο έτοιμες, και στην πίσω πλευρά τυπώνουν το μήνυμά τους.

Ένα πρόχειρο παράδειγμα:

Ταχυδρομική κάρτα της εταιρείας ΔΕΛΤΑ, που δείχνει την Αθήνα.

Μήνυμα ευχετήριο της Δημοτικής παράταξης του Δημάρχου Γ. Πλυτά.

Η παρακάτω κάρτα είναι της περιόδου της Ιταλικής κατοχής της Ερυθραίας στην Αφρική.

Δείχνει την τοπική αγορά στην πόλη Asmara.

Στην πίσω πλευρά έχει τυπώσει τη φίρμα του ένας Κρητικός, ο Εμμ. Ταμιωλάκης, που είχε Αρτοπωλείο (Panificio) στην πόλη Massaua.

ΑΞΙΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ

2011-10-28T12:13:00.000-07:00

Ο ήρωας παππούς ...

... και τα άξια εγγόνια του, στη σημερινή παρέλαση στο Καστέλλι.

ΠΗΓΗ: Tο ιστολόγιο του φίλου Γιάννη Παπαδάκη ΕΔΩ

ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΙ

2011-10-25T12:17:00.000-07:00

ΑΝΤΡΑΣ και ΒΟΔΙ, ΒΟΔΙ

Φωτογραφία μεγέθους ταχυδρομικής κάρτας. Λήμνος

ΑΝΤΡΑΣ, ΓΥΝΑΙΚΑ και ΒΟΔΙ, ΒΟΔΙ

Φωτογραφία: Δροσάκης (Αθήνα). Κυκλάδες

ΑΝΤΡΑΣ και ΒΟΔΙ, ΓΑΙΔΑΡΟΣ

Φωτογραφία αγνώστου. Ίσως Πελοπόννησος

ΑΝΤΡΑΣ και ΑΛΟΓΟ, ΑΛΟΓΟ

Ταχυδρομική κάρτα. Ίσως Κρήτη.

ΑΝΤΡΑΣ, ΑΝΤΡΑΣ και ΑΛΟΓΟ

Φωτογραφία: Χαρισιάδης (Αθήνα)

ΓΥΝΑΙΚΑ και ΒΟΔΙ, ΒΟΔΙ

Φωτογραφία: Μαγαλοκονόμου (Αθήνα). Τόπος άγνωστος

ΓΥΝΑΙΚΑ και ΒΟΔΙ, ΒΟΔΙ

Πορτογαλική ταχυδρομική κάρτα.

ΓΥΝΑΙΚΑ και ΑΛΟΓΟ και.... ΓΑΙΔΑΡΟΣ

Φωτογραφία: Τάκης Τλούπας (Λάρισσα). Θεσσαλία

ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

2011-10-17T23:48:00.000-07:00

Μάρκος και Ελένη Μανιαδάκη (Κρητικοί, ίσως Ρεθυμνιώτες) φωτογραφημένοι στην Κωνσταντινούπολη το 1891, στο φωτογραφικό studio των Sebah - Joaillier

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ, ΑΣΚΥΦΟΥ ΣΦΑΚΙΩΝ

2011-10-16T23:48:00.000-07:00

Ολόκληρη επαρχία, η επαρχία μας των Σφακίων, και δεν έχει ένα δημόσιο/δημοτικό μουσείο! Συγχαρητήρια σε ΟΛΟΥΣ μας!!

Ο θεός να έχει αναπαυμένον τον αείμνηστο Ασκυφιώτη Γεώργιο Α. Χατζηδάκη, που με μύριους κόπους κατόρθωσε να "φτιάξει" μια πολύ αξιόλογη συλλογή αντικειμένων της περιόδου 1940-44, η οποία εκτίθεται στις Καρές στ' Ασκύφου, με τη φροντίδα σήμερα του γιου του, Ανδρέα Γ. Χατζηδάκη, που διαφύλαξε το υλικό και φροντίζει για τον εμπλουτισμό της συλλογής.

Ο ιστότοπος του Μουσείου Χατζηδάκη είναι ΕΔΩ.

Δες κι ΕΔΩ μια παρουσίαση του Μουσείου σε γερμανικό ιστότοπο. Οι φωτογραφίες βρίσκονται επίσης στο ιστολόγιο ΚΟΥΖΟΥΛΑΔΕΣ ΕΔΩ.

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ, ΦΩΤΟΚΑΡΤΑ 1

2011-10-16T14:57:00.000-07:00

Από την Επανακομιδή της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Τίτου από τη Βενετία στο Ηράκλειο το 1966.

Δεξιά είναι ο τότε Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ ......

2011-10-12T13:20:00.000-07:00

Η Ελλάδα, λέει, θα γυρίσει πίσω στη δεκαετία του 1950...

ΔΥΟ ΑΝΩΠΟΛΙΤΕΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΧΑΡΤΙΑ

2011-10-11T13:35:00.000-07:00

Ο Κριγιαρονικολής (Νικόλαος Παύλου Κριαράς), με τα στιβάνια και την κατσούνα, κι ο Καρναλόπωλος (Παύλος Καρναλάκης) παίζουν χαρτιά στο "Πλατανάκι του Γλυμένου".
Φωτογραφία των Αγγελάκη - Φαντάκη (Χανιά, δεκαετία 1960)

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2011-10-10T14:01:00.000-07:00

Ωραία Κρητική φωτογραφία (αν και σκηνοθετημένη...)

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΦΗ ΠΕΤΡΑΚΗ

2011-10-07T13:35:00.000-07:00

Το λαογραφικό έργο του Σήφη Πετράκη

Εκδήλωση για το λαογραφικό έργο του Σήφη Πετράκη διοργανώνει ο Σύλλογος Ασηγωνιωτών Αττικής και το σωματείο για την κρητική ιστορία, παράδοση και λαογραφία «Δροσουλίτες», την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου και ώρα 7.30 μ.μ., στην αίθουσα των Δροσουλιτών, Εθνικής Αντιστάσεως 26, Πειραιάς.
Ο συγγραφέας, γέννημα - θρέμμα της Ασή Γωνιάς, μέσα από τα βιβλία του «Ιστορίες τσ' Ασιγωνιώτικης ρίζας», «Ιστορίες της ορεινής Μαδαρίτικης γης τσ' Ασιγωνιώτικης ρίζας», «Ορεινές Μαδαρίτικες αθιβολές τσ' Ασιγωνιώτικης ρίζας», παρουσιάζει με παραστατικό τρόπο χαρακτήρες, ιστορίες, έθιμα και ήθη του χωριού του και της ευρύτερης περιοχής της ορεινής δυτικής Κρήτης.

(Από τα Χανιώτικα Νέα).

Σήφη, σε χαιρετώ και σου αφιερώνω ετούτη τη φωτογραφία από το ηρωοτόκο χωριό σου, την Ασή Γωνιά. Να 'σαι γερός να μας χαρίζεις τις όμορφες Ασιγωνιώτικες ιστορίες σου!

DE PROFUNDIS

2011-10-05T11:48:00.000-07:00

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ
ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΠΙΑ ΕΝΟΣ ΣΥΛΛΕΚΤΗ
Το φαινόμενο της συλλεκτικής μανίας
Δημοσιεύθηκε στις: 05-10-2011

Γράφει ο Γ.Π. ΕΚΚΕΚΑΚΗΣ

Ακουσα κάπου ότι η μανία για συλλογές πηγάζει, λέει, από μια ψυχολογική ανασφάλεια. Δεν με πολυαπασχόλησε το θέμα και δεν είμαι σε θέση να εκφέρω γνώμη. Για τη δική μου την περίπτωση, διηγούμαι συνήθως το εξής, θέλοντας να δείξω ότι η μανία εκδηλώθηκε σε μένα πολύ νωρίς:
Ήταν η 4η ή 5η μέρα της Μάχης της Κρήτης και οι πτήσεις των αεροπλάνων πάνω από το χωριό στο οποίο είχαμε καταφύγει οικογενειακώς είχαν σχεδόν σταματήσει. Να όμως που, ξαφνικά, παρουσιάστηκε ένα αεροπλάνο σε χαμηλό ύψος, κάτι που υποχρέωσε τους μεγάλους να καλυφθούν, όπως - όπως, φωνάζοντας και σ’ εμάς τα παιδιά να κάμομε το ίδιο. Όμως το αεροπλάνο δεν έριξε βόμβες. Έριξε κάτι χαρτάκια διαφόρων χρωμάτων που χρειάστηκαν αρκετά λεπτά για να φτάσουν στη γη και στα χέρια μας. Το θέαμα ήταν εντυπωσιακό και πρωτόγνωρο… Προκηρύξεις, είπαν οι μεγάλοι και πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που άκουγα τη λέξη. Εμείς τα παιδιά μαζέψαμε όσα περισσότερα χαρτάκια μπορέσαμε και τα κοιτάζαμε με περιέργεια. Όλα είχαν το ίδιο κείμενο, όμως τα χρώματα του χαρτιού ήταν διαφορετικά. Στα δικά μου χέρια έτυχε να μην υπάρχει ένα συγκεκριμένο χρώμα και το ζήτησα από τα άλλα παιδιά, με ανταλλαγή, προκειμένου να συμπληρώσω τη σειρά! Το αίτημά μου δε βρήκε ανταπόκριση και αναζήτησα άλλη λύση. Ξέφυγα από την προσοχή των δικών μου, απομακρύνθηκα και άρχισα να αναζητώ στις παρυφές του χωριού την προκήρυξη με το χρώμα που μου έλειπε. Είδα ένα τέτοιο χαρτί στην κορφή μιας συκιάς και, ανυποψίαστος για τον κίνδυνο, σκαρφάλωσα για να το αποκτήσω. Τότε ήταν που έγινα αντιληπτός από τους δικούς μου και… πλήρωσα ακριβά την αποκοτιά μου.
Για την εξέλιξή μου ως συλλέκτη, έχω άλλα να πω, ενδοσκοπώντας στις αναμνήσεις μου: Εγκατέλειψα γρήγορα τον παιδικό φιλοτελισμό επειδή δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με κάποιες σχολαστικότητες. Δεν μπορούσα, για παράδειγμα, να δω ως άχρηστο ένα ωραίο και δύσκολο γραμματόσημο επειδή του έλειπε ένα δοντάκι. Ούτε και μπορούσα να δεχτώ ως πρόσωπο άξιο της ιστορίας του φιλοτελισμού τον τύπο εκείνο που κατάστρεψε ένα ακριβοπληρωμένο από τον ίδιο γραμματόσημο, προκειμένου να είναι ο κάτοχος μιας μοναδικότητας.
Θέλω να πιστεύω ότι συνειδητοποίησα νωρίς τους κινδύνους που κρύβει το συλλεκτικό πάθος. Τα σχετικά με την Κρήτη βιβλία είναι το συλλεκτικό αντικείμενο που με απασχολεί εδώ και μισό περίπου αιώνα. Τα τελευταία 30 χρόνια, η ανάδειξη των σπάνιων βιβλίων που αναφέρονται στην Κρήτη έχει γίνει σκοπός ζωής. Και όχι μόνο των βιβλίων, αλλά κάθε στοιχείου που αναφέρεται στην πολιτιστική μας κληρονομιά.
Από ένα σημείο και μετά, άρχισα να βλέπω τα κρητικά βιβλία όχι ως αντικείμενα συλλεκτικά -με την όποια συλλεκτική ή εμπορική αξία τους- αλλά ως περιεχόμενο. Γι’ αυτό και τα εισαγωγικά στην τελευταία λέξη του τίτλου. Και επειδή σε κάποιο πρόσφατο υπηρεσιακό έγγραφο που με αφορά είδα να αναφέρεται πως ασχολούμαι (sic) με τη συλλογή παλιών βιβλίων, να πω τούτο: Δεν ασχολούμαι, αλλά εργάζομαι με πάθος για τη συλλογή κρητικών και μόνο βιβλίων, τόσο σε πρωτότυπη μορφή όσο και σε αντίγραφα, προκειμένου να υπάρξει ένα σύνολο που θα διευκολύνει τους κρητολόγους του μέλλοντος. Τόσο η Δημοτική Βιβλιοθήκη Χανίων όσο και το άλλοτε ονομαζόμενο Ιστορικό Αρχείο Κρήτης έχουν βοηθήσει σημαντικά αυτή μου την προσπάθεια.
Οφείλω να παραδεχτώ ότι σ’ αυτό με έχουν βοηθήσει και πολλές από τις μεγαλύτερες Βιβλιοθήκες του κόσμου. Συνήθως κάνω λόγο για την Εθνική Βιβλιοθήκη της Βουλγαρίας «Κύριλλος & Μεθόδιος» επειδή με συγκίνησε η απάντησή τους σε άπταιστα ελληνικά σε ένα δικό μου αίτημα που το υπέβαλα στα αγγλικά (βλ. εικόνα). Να συμπληρώσω λέγοντας ότι οι μεγάλες Βιβλιοθήκες που έχουν κατά καιρούς βοηθήσει την προσπάθεια για συμπλήρωση της συλλογής μου με βιβλία για την Κρήτη, ξεπερνούν τις εκατό.
Να σημειωθεί ότι πολλά αντίγραφα κρητικών βιβλίων δεν αποκτήθηκαν ανέξοδα. Ένα παράδειγμα ενδεικτικό: Τον Αύγουστο του 2000 είχα επισκεφθεί τις ΗΠΑ για ιδιωτικούς λόγους. Εκμεταλλεύτηκα το γεγονός και επισκέφτηκα διάφορες Βιβλιοθήκες, μεταξύ των οποίων και την περίφημη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου στην Ουάσιγκτον. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάστηκε να αλλάξω δυο αεροπλάνα εντός των ΗΠΑ. Πάντως, δεν θα ξεχάσω ποτέ την ειδική αντιμετώπιση που είχα από το προσωπικό της συγκεκριμένης Βιβλιοθήκης. Έτσι, μεταξύ άλλων, αποκτήθηκε αντίγραφο από το μοναδικό σώμα της εφημερίδας The Cretan, που εκδιδόταν στη Βοστόνη κατά την περίοδο της Μεγάλης Κρητικής Επανάστασης του 1866. Ένα μνημείο πληροφοριών που εδώ παρέμενε -και θα παρέμενε- άγνωστο.
Οφείλω να πω ότι στην πολύμοχθη προσπάθειά μου να έλθουν εδώ, στην Κρήτη, τα σπάνια βιβλία που αναφέρονται στο νησί μας -και που δεν υπήρχαν στις κρητικές Βιβλιοθήκες- δεν ήταν μικρή η βοήθεια που δέχτηκα από τα άλλα μέλη της οικογένειάς μου, κυρίως από τα παιδιά μου.
Με ικανοποιεί το γεγονός ότι η προσπάθεια αναγνωρίστηκε από αρκετούς, όχι όμως από εκείνους που θα περίμενε κανείς. Ένας ξένος επιστήμονας, για παράδειγμα, ο Ισπανός Manuel Serano, χαρακτήρισε την προσπάθειά μου «γιγάντια» και μου αφιέρωσε ένα δημοσίευμα.
Φυσικά, ποτέ δεν είδα τη συλλογή βιβλίων ως αυτοσκοπός. Και δεν είχα ποτέ την αίσθηση ότι τα βιβλία που είχα μαζέψει ήταν ιδιοκτησία. Υπήρχε συγκεκριμένη στόχευση. Πίστευα και πιστεύω ότι θα πρέπει κάποτε να υπάρξει ένα ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΗΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ και υπάρχει σχετικό δημοσίευμά μου, με χρονολογία 29 Ιουλίου 2006. Παρά τη μεγάλη και αδιαμφισβήτητη προσφορά των Διεθνών Κρητολογικών Συνεδρίων (το 11ο πρόκειται να γίνει στο Ρέθυμνο τον μήνα που έρχεται), θα πρέπει να ομολογηθεί ότι οι συγχύσεις και τα κενά στην τοπική μας ιστορία εξακολουθούν να παραμένουν.

ΠΗΓΗ Χανιώτικα Νέα

ΔΥΟ ΚΑΡΤΕΣ ΤΟΥ ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗ

2011-10-02T15:40:00.000-07:00

Καστέλλι Κισάμου.
Η κάρτα έχει αριθμό 133. Πόσες να είναι οι αριθμημένες κάρτες του φωτογράφου; Ίσως γνωρίζει ο φίλος ο Γιάννης ο Παπαδάκης, που διαχειρίζεται το εξαιρετικό ιστολόγιο ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ.

Γραμπούσα.
Σε αυτήν, η σφραγίδα του φωτογράφου γράφει ΦΩΤΟ ΙΝΤΕΑΛ / ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗ / ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΚΙΣΑΜΟΥ (μαθαίνομε πως το στούντιο του φωτογράφου είχε το όνομα ΙΝΤΕΑΛ).

ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΑ

2011-10-01T14:32:00.000-07:00

"Μάθημα Ιστορίας" Χανιώτικου Δημοτικού Σχολείου

ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΙ

2011-09-30T12:35:00.000-07:00

Η φωτογραφία δεν έχει πληροφορίες. Νομίζω ότι δείχνει Κρητικούς αντιστασιακούς.

ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΟΣ ΤΙΤΛΟΣ ΚΑΡΤΑΣ: ΑΝΩΠΟΛΗ ΑΝΤΙ ΑΡΑΔΑΙΝΑ

2011-09-30T12:31:00.000-07:00

Η εκκλησία που δείχνει η κάρτα δεν είναι, όπως γράφει, ο Άγιος Γεώργιος της Ανώπολης, αλλά η βυζαντινή του Αηστράτηγου της Αράδαινας.

ΜΑΡΟΥΣΙ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (2)

2011-09-29T11:56:00.000-07:00

Φωτογραφίες από εκδρομές Γυμνασίου Αμαρουσίου.

Μαρουσιώτες. Φωτογραφία του (Κρητικού στην καταγωγή;) Μπαμπιολάκη.

Άλλες Μαρουσιώτικες φωτογραφίες ΕΔΩ.

ΑΣΚΟΜΑΝΤΟΥΡΑ

2011-09-16T15:23:00.000-07:00

Ταχυδρομικές κάρτες με τον ίδιο οργανοπαίκτη ασκομαντούρας

ΧΩΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ. ΕΚΔΟΣΙΣ Α/ΦΟΙ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΙ, ΑΘΗΝΑΙ

ΕΛΛΑΣ. Χωρικός παίζων πίπιζα. ΒΕΝ. ΗΣΑΪΑΣ ΚΑΙ ΣΙΑ, ΑΘΗΝΑΙ

Χανιώτικό μου γιασεμί και Καστρινό μου φούλι,
γιάντα 'σαι μερακλίδικο και σου ζηλεύουν ούλοι.

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

2011-09-12T11:27:00.000-07:00

Κρητικές Σχολικές φωτογραφίες από τη συλλογή του Γιάννη Τζανή. Ευχαριστώ, φίλε Γιάννη!

Δημοτικά Σχολεία

Γυμνάσια σε εκδρομές: Στην Αγία Ειρήνη η πρώτη και στο Μελιδόνι (1950) η δεύτερη (αλλά δεν αναγράφονται πληροφορίες στις πίσω πλευρές για τα Γυμνάσια)

Ο ΝΑΣΣΕΡ ΣΑΝ ... ΑΗ-ΓΙΩΡΓΗΣ

2011-09-10T13:43:00.000-07:00

Αιγυπτιακή ταχυδρομική κάρτα που εικονίζει τον Nasser σε ρόλο δρακοντοκτόνου Αη-Γιώργη ! Λείπει μόνο το άλογο.

ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΣΧΟΛΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2011-09-07T14:39:00.000-07:00

Μαθήτριες Ηρακλείου Κρήτης φωτογραφημένες το 1947 την ημέρα της Εθνικής Εορτής της 28ης Οκτωβρίου 1940.

ΠΥΡΓΟΣ ΧΕΙΜΑΡΡΟΥ ΝΑΞΟΥ, ΜΙΑ ΚΑΡΤΑ

2011-09-06T11:24:00.000-07:00

Ω, καρδιά μου, που σε θάρρου
σαν τον Πύργο του Χειμάρρου.

Αυτό το δημώδες ναξιώτικο δίστιχο (κοτσάκι) προτάσσει στην κάρτα που έστειλε μια "μάχιμη" αρχαιολόγος σε μια συνάδελφό της στο Υπουργείο Πολιτισμού στην Αθήνα. Ενδιαφέρροντα όσα γράφει!

ΜΙΑ ΑΥΤΟΓΡΑΦΗ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ

2011-09-05T12:29:00.000-07:00

Χανιώτικη ταχυδρομική κάρτα σταλμένη από τον τότε (εν έτει 1955) Αρχιμανδρίτη Ειρηναίο Γαλανάκη στον εκ Κρήτης Καθηγητή Πανεπιστημίου Ανδρέα Φυτράκη.

Μια μικρή παρατήρηση: Δε διάλεξε καμιά με τοπίο των Χανίων (όπως συνήθως διαλέγουν οι περισσότεροι), αλλά μια κάρτα με τη γνωστή ιστορική απεικόνιση.

ΚΡΗΤΙΚΟΙ

2011-09-02T00:29:00.000-07:00

Φωτογραφία του διάσημου φωτογράφου René Zuber.

ΣΧΟΛΙΚΟ

2011-08-31T15:23:00.000-07:00

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΤΡΩΝ
ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΤΟΥ 1865

ΣΧΟΛΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2011-08-29T01:10:00.000-07:00

Ωραία σχολική φωτογραφία Αγρινίου από τον ιστότοπο του φίλου Νίκου [ΕΔΩ]

Με μια προσεκτική ματιά στην εικόνα παρατηρούμε ότι ένα παιδάκι κάθεται σχεδόν πάνω στα πόδια ενός άλλου:

Η εικόνα αυτή του παιδιού είναι από άλλη φωτογραφία κι έχει επικολληθεί πάνω στη σχολική. Η αντικατάσταση έγινε μάλλον για ενδυματολογικούς λόγους: στην νέα εικόνα το παιδί ίσως φοράει ρούχα καλύτερα από αυτά που φορούσε στην ομαδική.

ΧΑΝΙΑ 1935

2011-08-28T23:50:00.000-07:00

Αναμνηστική φωτογραφία μπροστά από μια αψίδα στο λιμάνι των Χανίων το 1935 [όπως γράφει στην πίσω πλευρά ΕΔΩ]

Για ποιά εκδήλωση είχε στηθεί η αψίδα; Οι δύο επιγραφές που φαίνονται στη φωτογραφία δεν είναι ευδιάκριτες.

ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΑ

2011-08-27T13:45:00.000-07:00

Κρητική ταχυδρομική κάρτα [δες διάφορες εκδόσεις της ΕΔΩ]

Στάλθηκε στην Αθήνα (μάλλον από την Κρήτη) το 1918 με ευχές προς τον παραλήπτη. Ο αποστολέας έκρινε σκόπιμο να εκδηλώσει τα φιλοβενιζελικά του αισθήματα με ένα Ζήτω ο Βενιζέλος.

ΚΡΗΤΙΚΟΙ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2011-08-24T14:02:00.000-07:00

Το ωραίο αυτό ομαδικό πορτραίτο Κρητικών (ίσως πατέρας με τρεις γιους) του μεσοπολέμου μου το έστειλε ο φίλος Γιάννης Τζανής. Ευχαριστώ !

Πληροφορίες δεν υπάρχουν στην πίσω πλευρά κι έτσι δεν ξέρουμε τον ακριβή τόπο καταγωγής τους. Πάντως φυσιογνωμικά μου φαίνονται για Σφακιανοί!

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ-ΒΑΓΓΕΛΗ

2011-08-20T13:52:00.000-07:00

Στα Χανιώτικα Νέα διαβάζω πως τιμήθηκε (18/8) στη Μαραθοκεφάλα από τοπικές αρχές των Χανίων ένας παπάς, ο παπα-Βαγγέλης Σφακιανάκης.

Αντιγράφω απόσπασμα από την ομιλία του Δημήτρη Νικολακάκη:
«Τι να πρωτοαναφέρουμε γι’ αυτόν; Την ανακαίνιση και τη διεθνή προβολή της εκκλησίας και του περιβάλλοντος χώρου του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη, στη Μαραθοκεφάλα; Την εκ θεμελίων κατασκευή 15 εκκλησιών, μικρών και μεγάλων; Την κατασκευή Πνευματικού Ησυχαστηρίου και Ξενώνα 70 κλινών; Τη δημιουργία Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου 250 τ.μ.; Την οργάνωση δύο βιβλιοθηκών με πάνω από 6.000 τόμους; Την ίδρυση δύο Λαογραφικών και ενός Πολεμικού Μουσείου; Τη δημιουργία Εκκλησιαστικού Μουσείου; Τη λειτουργία Μουσείου Παλαιών Φωτογραφιών; Την κατασκευή πρωτότυπου πάρκου Ηρώων και τοπικών προσωπικοτήτων; Τις φιλανθρωπικές - αλτρουιστικές του ενέργειες; Την όλη δράση του, ως θρησκευτικού λειτουργού, ιεροκήρυκα και εξομολόγου; Για όλα αυτά, το οικουμενικό Πατριαρχείο τού έχει ήδη απονείμει τον τίτλο του Σταυροφόρου του Οικουμενικού Θρόνου».
(Με δικά μου ημίμαυρα (bold) όσα με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα)

Παπα - Βαγγέλη, είσαι ΑΞΙΟΣ και του λειτουργήματός σου αλλά και της πατρίδας σου.

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΚΑΣΤΕΛΛΙΑΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!

2011-08-19T13:05:00.000-07:00

Καστέλλι 1979

Από το Ιστολόγιο του φίλου Γιάννη Παπαδάκη [ΕΔΩ]

ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

2011-08-11T00:18:00.000-07:00

ΧΑΝΙΩΤΑΚΙ ΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ
Φωτογραφία του Παντελή Συγκελλάκη [ η πίσω πλευρά ΕΔΩ]

"Νυκτερινή Προσευχή στο Οικοτροφείο Αρρένων της Ιεράς Μητρ. Κρήτης. Ηράκλειον"
Γράφει η πίσω πλερυρά [ΕΔΩ]

ΕΝΑΣ ΙΕΡΩΜΕΝΟΣ

2011-08-10T02:21:00.000-07:00

Άγνωστος (σε μένα) ιερωμένος, φωτογραφημένος στο Ηράκλειο, στο φωτογραφείο του ΚΑΡΑΜΠΕΤ, όπως γράφει η σφραγίδα.

ΠΑΡΘΕΝΑΓΩΓΕΙΟ

2011-08-07T14:22:00.000-07:00

ΑΘΗΝΑ 1910

ΓΑΥΔΟΠΟΥΛΑ

2011-08-02T11:33:00.000-07:00

Ο φίλος Γιάννης Παπαδάκης έχει αναρτήσει στο ιστολόγιό του ΕΔΩ μια δημοσίευσή μας για την Γαυδοπούλα στα "Χανιώτικα Νέα". Αν βρω χρόνο θα αναρτήσω ολόκληρο το δημοσίευμά με προσθήκες.

Χαρά στο κουράγιο σου, φίλε Γιάννη, να είσαι κατακαλόκαιρο στις "επάλξεις" !

ΕΛΛΗΝΟ.... ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ !!

2011-07-06T13:56:00.000-07:00

Αναμνηστική φωτογραφία δύο αντιβενιζελικών στρατιωτικών.
Από την εποχή του Κινήματος του 1935.

Ενθύμιον εκστρατείας ελληνοβενιζελικού πολέμου.
Θεσσαλονίκη 10 Μαρτίου 1935.

ΕΚΒΡΑΧΙΣΜΟΣ

2011-07-05T04:20:00.000-07:00

Δουλεύοντας γιανά γίνει ο αμαξιτός δρόμος σε κάποιο κρητικό χωριό, υπό την υψηλή επιστασία του εργολάβου... Γιανά έρθει η πρόοδος που θα αφανίσει τον παραδοσιακό τρόπο ζωής... Αναπόφευκτο όμως...

Αντίγραφο φωτογραφίας (δεν γνωρίζω που βρίσκεται η πρωτότυπη ή που δημοσιεύτηκε)

ΣΕΛΗΝΙΑΚΟΙ ΜΗΝΙΣΚΟΙ

2011-07-05T03:43:00.000-07:00

Φωτογραφία (real photo postcard) του ΦΩΤΟ ΚΡΗΤΗ, ΧΑΝΙΑ.

Πως εξηγείται η σειρά των ημισελήνων (σεληνιακών μηνίσκων, για την ακρίβεια) στο μαντήλι της κοπελιάς; Δεδομένου ότι δεν υπάρχει καμιά εγγραφή στην πίσω πλευρά, μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε.
1. Πρόκειται για τουρκοπούλα που επισκέφτηκε την Κρήτη και φωτογραφήθηκε στα Χανιά (δεν μοιάζει...).
2. Πρόκειται για κρητικοπούλα που φοράει τούρκικο μαντήλι (απίθανο...)
3. Πρόκειται για κρητικοπούλα και το μαντήλι της είναι βέρο κρητικό. Είναι γνωστό πως το μοτίβο της ημισελήνου με το αστέρι είναι αρχαίο / βυζαντινό, το οποίο παρέλαβαν οι Τούρκοι και το έβαλαν στη σημαία τους. Είναι όμως ένα συνηθισμένο μοτίβο στη κρητική διακοσμητική τέχνη;

ΜΙΑ ΚΑΡΤΑ

2011-07-02T14:17:00.000-07:00

Ωραία κάρτα!

Την έστειλε ένας αστυνομικός από τη Χαλκίδα στις 21 Σεπτέμβρη του 1920

Γράφει:
......... ως διά τα πολιτικά, βεβαίως η κατάστασις είναι κρίσιμος, ημείς εκτελούντες το καθήκον μας, σε μας ξεσπούν οι Πολίται, αλλά μείνε ήσυχος έχει λάβει τα κατάλληλα μέτρα ο μεγάλος Κυβερνήτης μας [=Βενιζέλος] και χάρις εις ημάς τα αστυνομικά όργανα δεν θα γίνη τίποτε .........

Σαν σημερινή μου φαίνεται... Και σήμερα έχει λάβει τα κατάλληλα μέτρα ο παμμέγιστος κυβερνήτης μας....

ΨΕΥΔΟ-ΚΡΗΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ 2

2011-05-27T02:45:00.000-07:00

Δες και το προηγούμενο ΕΔΩ

Ελευθερία Ζέη, Χώρος και Φωτογραφία. Το Ηράκλειο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην Κρητική Πολιτεία. Συλλογή Μιχάλη Σάλλα. Αθήνα, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς 2005.

Ανάμεσα στις κάρτες της συλλογής είναι κι αυτή:

με υπομνηματισμό:

Δεν υπάρχει, βέβαια, τέτοιο κτίριο στο Ηράκλειο. Ο συλλέκτης είδε το CANDIA, αλλά δεν πρόσεξε το N.H., που σημαίνει NEW HAMPSHIRE και είναι στην Αμερική (USA). Το συγκεκριμένο κτίριο σήμερα είναι Ξενοδοχείο (δες ΕΔΩ). Δυο ακόμα πόλεις στην Αμερική με Κρητικό όνομα: CRETE, NE [=Nebraska] και CRETE, IL [= Illinois] και πιθανώς να υπάρχουν κι άλλες.

ΑΝΑΓΕΝΝΩΜΕΝΗ ΕΛΛΑΣ....

2011-05-25T14:35:00.000-07:00

Είχεν εκείνο το Πουλί που στη φωτιά σιμώνει,
καίγεται, κι άθος γίνεται, και πάλιν ξανανιώνει.
ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ Β 253-4

ΔΙΟΜΗΔΗΣ

2011-05-24T23:58:00.000-07:00

Διαφημιστική ταχυδρομική κάρτα τουριστικού καταστήματος στην Αγιά-Ρομέλη

Το όνομα του ενός από τους δυο ιδιοκήτες φέρεται να είναι Διομήδης. Ουσιατικά δεν είναι παρά μετάλλαξη του ωραίου βαφτιστικού Διωματάρης που βρισκόταν σε χρήση σχεδόν αποκλειστικά στα δυο χωριά Σαμαριά κι Αγιά-Ρομέλη. Δες ΕΔΩ.

ΔΑΓΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ......

2011-05-24T03:21:00.000-07:00

Ορκωμοσία του Εθελοντικού Σώματος του Δημ. Πετροπουλάκη πριν την κάθοδό του στην Κρήτη (1868)

Ένας από τους Εθελοντές δαγκώνει το μαχαίρι του.

Την ίδια εικόνα φανατισμού την βλέπουμε και στους Τούρκους:

Τούρκοι βασιβουζούκοι.

Βασιβουζούκοι που δράσανε στην Κρήτη (1897-8). Κάρτα του Τουρκοκρητικού εκδότη Zounaki

ΨΕΥΔΟ-ΚΡΗΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ

2011-05-18T02:58:00.000-07:00

Σε μια δημοπρασία Κρητικών καρτών γνωστού οίκου δημοπρασιών που θα γίνει στην Αθήνα τον Ιούνη, υπάρχει, ανάμεσα σε πολύ ενδιαφέρουσες κάρτες κι αυτή:

Αυτή είναι η καταχώριση στον κατάλογο στο διαδίκτυο (για την περίπτωση που εν τω μεταξύ αποσυρθεί ο λαχνός!):

Η περιγραφή της δεν είναι διαφωτιστική όσον αφορά τη σχέση της με την Κρήτη:

06262
"Mme Hortense Richard - Graziella. Salon de Paris" b&w PPC, unused. VF
PPC - Picture postcard
Starting price : 80,00 EUR

Αλλά έχει πράγματι σχέση με την Κρήτη; Η απάντηση είναι καμμία!! Τότε για ποιό λόγο μπήκε στη δημοπρασία των Κρητικών καρτών; Γιατί παρασύρθηκε ο συλλέκτης που την συνέλλεξε και ο δημοπράτης που τη βγάζει τώρα σε δημοπρασία, από την επιγραφή στην πίσω πλευρά, που γράφει:

IMP. CRETE ..... PARIS

Δηλαδή τυπώθηκε στο τυπογραφείο του Παρισιού που λέγεται CRETE.

Αυτή είναι μια κάρτα που δείχνει το Τυπογραφείο:

ΚΡΗΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

2011-05-16T02:58:00.000-07:00

Κρητικός Χωροφύλακας ΚΟΤΡΩΝΑΚΗΣ ΧΩΡ ΕΝ ΚΟΥΡΝΑ 1 ΦΕΒ 1909

Φωτογράφος ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ (ο Περικλής;)
Από τον Τοίχο στο Facebook του Νίκου Γουλιέλμου ΕΔΩ

****************

Αστική Χανιώτικη Οικογένεια

Φωτογραφία του Γ. Μεγαλοοικονόμου
Από τον Τοίχο στο Facebook του Νίκου Γουλιέλμου ΕΔΩ

****************

Ανωγειανοί.

Ο βρακοφόρος λέγεται Αναστάσης Κουτεντάκης (Πετουσαναστάσης). Σκοτώθηκε τη δεκαετία του 1920 από κεραυνό στην Νίδα (ήταν σε κουρές προβάτων). Η γυναίκα ήταν η σύζυγός του (το γένος Σφακιανάκη) κι ο άλλος ήταν αδελφός της. Τη φωτογραφία με τις πληροφορίες μου την έστειλε ο φίλος Γιάννης Τζανής. Ευχαριστώ!!

ΗΡΑΚΛΕΙΩΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

2011-04-30T12:46:00.000-07:00

Στρατιωτικοί.

H σφραγίδα του φωτογραφείου ΕΔΩ και στην πίσω πλευρά ΕΔΩ
Φωτογραφία του Hamza Roustem διαδόχου του Behaeddin
Από τη συλλογή του φίλου Γιάννη Τζανή. Ευχαριστώ!

Ηρακλειώτικη καλλονή (γύρω στο 1920)

Κι αυτή του H. Roustem, όπως φαίνεται από την σφραγίδα ΕΔΩ

Αυτήν τη βρήκα σήμερα στο Μοναστηράκι. Τι βρίσκει κανείς ψάχνοντας....

Ο μεσαίος στη φωτογραφία ...

... είναι πρώτος μου ξάδερφος! ο Νίκος του Κριγιαρογιάννη (Νίκος Ι. Κριαράς) από την Ανώπολη, κάτοικος Ηρακλείου.

Ιστολόγιο Ανδρέα Πούλου

2011-04-27T12:37:00.000-07:00

Ένα όμορφο μαθηματικό (και όχι μόνο) ιστολόγιο!

Πατήστε στην εικόνα γιανά μεταφερθείτε στο ιστολόγιο.

KΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ!!!

2011-04-22T15:07:00.000-07:00

; ; ; ΓΡΙΦΟΣ

2011-04-18T16:29:00.000-07:00

Στη φωτογραφία βλέπομε Ιταλούς και Κρητικούς Χωροφύλακες τον καιρό της Κρητικής Πολιτείας να συμποσιάζονται στη σκιά ενός δέντρου στο Κάστρο μιας χανιώτικης κωμόπολης.

Ποιά είναι η κωμόπολη αυτή;

Την απάντηση τη δίνει η εγγραφή στη φωτογραφία. Δες τη φωτογραφία ολόκληρη ΕΔΩ. Η εγγραφή ΕΔΩ

ΧΑΝΙΩΤΙΚΟΣ ΓΡΙΦΟΣ

2011-04-15T09:57:00.000-07:00

Ποιό άλλο είναι υποψήφιο θύμα του Σκουλάκη;

Η απάντηση ΕΔΩ

ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΛΙΟΙ

2011-04-14T12:10:00.000-07:00

ΧΑΝΙΩΤΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

ΗΡΑΚΛΕΙΩΤΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ

2011-03-29T02:01:00.000-07:00

Γράμμα του Ειρηναίου όταν ήταν στη Γερμανία, προς τον τότε Πρέσβυ Αριστοτέλη Φρυδά [νεκρολογία του ΕΔΩ]. Αφού ο μεγάθυμος ιεράρχης "διέγραψε" από τη μνήμη του το περιστατικό, έπρεπε κι εγώ να διαγράψω το όνομα του εμπλεκόμενου (αφήνοντας μόνο την κατάληξη -άκης γιανά διαφαίνεται η καταγωγή του!)

Ο Ειρηναίος με τον Πρέσβυ Α. Φρυδά

ΜΑΡΟΥΣΙ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (2)

2011-03-29T00:15:00.000-07:00

Δες κι ΕΔΩ

Τρία Μαρουσιωτόπουλα (αδελφάκια ίσως) φωτογραφημένα το 1920. Φωτογραφείο: Α. ΓΑΖΙΑΔΗΣ, ΑΘΗΝΑ - ΠΕΙΡΑΙΑΣ

Κατασκήνωση στο Μαρούσι (1950).
Οι πίσω όψεις ΕΔΩ

ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΔΙΟ

2011-03-25T14:18:00.000-07:00

Σχολικό τετράδιο του Βιβλιοπωλείου Πετράκη στα Χανιά (δεκαετίας 1950) με μορφές Κρητικών Επαναστατών.

ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΧΑΤΖΗ ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΡΗΣ

ΜΑΘΙΟΣ ΜΥΛΩΝΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΟΓΟΝΗΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΡΚΙΔΗΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΣΚΑΛΙΔΗΣ

ΣΗΦΑΚΑΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΜΑΝΤΑΚΑΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΡΙΑΡΗΣ

ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΟΥΜΗΣ

Σήμερα τι διακόσμηση έχουν τα τετράδια των παιδιών μας;

ΔΥΟ ΣΕΛΙΝΙΩΤΕΣ ΠΑΠΑΔΕΣ

2011-03-22T15:19:00.000-07:00

Στην ομαδική φωτογραφία που βρίσκεται ΕΔΩ, είναι και τρεις παπάδες

Αυτός που βρίσκεται μπροστά από τους δύο άλλους είναι ο παπά-Κάσσελος.

Πιο πέρα κάθεται άλλος ένας παπάς

ο Ιωάννης Πρωτόπαπας

Στην κάρτα του Κριάρη (πάλι ΕΔΩ)

είναι οι δυο παπάδες μαζύ.

Εδώ είναι ο παπά - Κάσσελος με την οικογένειά του και τον Πρίγκηπα Γεώργιο.

Κι εδώ ο Πρωτόπαπας με συγγενείς του στη Μαλάξα, στη φιλοπριγκηπική συγκέντρωση.

ΧΑΝΙΩΤΕΣ ΠΛΗΝ ΣΦΑΚΙΑΝΟ-ΑΠΟΚΟΡΩΝΙΩΤΩΝ

2011-03-21T14:17:00.000-07:00

Στην εφημερίδα του Ηρακλείου ΠΑΤΡΙΣ [ΕΔΩ] αναδημοσιεύτηκε απο την ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ (Σεπτ. 1955) μια φωτογραφία όπου απαθανατίζονται Χανιώτες οπλαρχηγοί διαφόρων Κρητικών Επαναστάσεων προερχόμενοι από τις επαρχίες Κυδωνίας, Σελίνου και Κισσάμου. Δεν υπάρχουν βεβαιωμένες πληροφορίες για τη σύναξη, αλλά ένα ερώτημα είναι φυσιολογικό: Γιατί απουσιάζουν οι Αποκορωνιώτες και οι Σφακιανοί;

Η απάντηση είναι ότι οι εικονιζόμενοι κατάγονται από τις τρεις τότε Επαρχίες του Νομού Χανίων. Ο Αποκόρωνας, Τα Σφακιά κι ο Αη Βασίλης (Ρεθύμνου) αποτελούσαν άλλον νομό, τον Νομό Σφακίων.

Η φωτογραφία κυκλοφόρησε σε ταχυδρομική κάρτα από τουλάχιστον δύο εκδότες των Χανίων:

Εκδότης E. A. Cavaliero

Εκδότης N. Scordillis #9

Κατά μίαν εκδοχή οι συγκεντρωμένοι προσεκλήθησαν από τον πολιτευόμενο Αριστείδη Κριάρη (ο όρθιος στο δεξιό άκρο. Σε άλλες φωτογραφίες και κάρτες ΕΔΩ)

Μάλλον με πρωτοβουλία του ίδιου έχομε και μιαν άλλη φωτογραφία (με Σελινιώτες μόνο), που κυκλοφόρησε σε ταχ. κάρτα από τον "Ac. Kriaris", όπως είναι αναγραμμένο το όνομα του εκδότη της (σε δυο εκδόσεις):

Ο Αρ. Κριάρης είναι με τον αριθ. 1.

Άλλη μια ταχ. κάρτα με αγωνιστές (εκ των οποίων τρεις είναι Κριάρηδες) κυκλοφόρησε από τον ίδιο εκδότη:

ΣΥΡΤΟΣ ΤΟΥ ΧΑΡΧΑΛΗ

2011-03-19T14:49:00.000-07:00

Απόσπασμα σπό τη συνέντευξη - ντοκουμέντο του Νικ. Χάρχαλη [Ολόκληρη στο ιστολόγιο ΚΙΣΑΜΟΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΕΔΩ]

----------------------------------------------------------------

[....]
Ν.Χ: Δικούς μου σκοπούς εγώ Γιάννη, δεν έχω. Σκοπούς βγάνανε οι παλαιότεροι και μερικοί άλλοι...

Ι.Π: Ξέρω όμως ότι έχεις κι εσύ κάτι...

Ν.Χ: Ναι, έπαιξα σερτά, που υπήρχανε βέβαια και από παλαιότερα. Εγώ απλά έβαλα περισσότερα στολίδια και τα έθιαξα κάπως αλλιώς. Ήτανε σερτά που δεν υπήρχε γνωστός συνθέτης για αυτά, ειδάλλως ούτε καν θα τα ακουμπούσα. Για να σου δώσω να καταλάβεις, ο σερτός του Χάρχαλη που λένε, είναι σκοπός παλαιότατος που δεν κατέμε ποιανού είναι. Είχα ρωτήξει και τον Ματζουράνα να μου πεί ποιανού είναι ο σκοπός, κι αυτός μου έλεγε ότι δεν κατέει αλλά τονε παίζει τον σκοπό αυτό από το 1860 περίπου. Εγώ τον έπαιξα με έναν άλλο τρόπο, διαφορετικό, του έβαλα κάμποσα γεμίσματα κι επειδή μου άρεσε και τον έπαιζα συνέχεια, το κολλήσανε οι άλλοι «ο Σερτός του Χάρχαλη». Κι άλλος ένας σκοπός που μου αρέσει πολύ είναι ο Θερισιανός, μα δεν είναι ολάκερος δικός μου. Δηλαδή, εγώ έπαιζα πάνω στον Χανιώτικο σκοπό κι έκαμα κάμποσα γυρίσματα δικά μου και τον έθιαξα με έναν τρόπο για να τον αφιερώσω στσοι Θερισιανούς που πάντοτες εκτιμούσα γιατί με καλούσανε κάθε χρόνο να τωνε παίζω στα γλέντια τους. Και πάντα μου, στα θερισιανά γλέντια ξεκινούσα με αυτό τον σκοπό. Κι έμεινε λοιπόν αυτός ο σκοπός έτσι. Αλλά Γιάννη, στο ξαναλέω, δεν τα θεωρώ αυτά τα σερτά σαν προσωπικές μου συνθέσεις. Είναι, πώς να στο πώ...

Ι.Π: Σαν διασκευές ας πούμε ε;

Ν.Χ: Ναι, αυτό. Χαριτωσιές που λέγανε οι παλιοί. Εγώ Γιάννη, δεν ήθελα να φάω τον κόπο κιανενός. Γιατί ο άλλος έχει φάει ιδρώτα για να βγάλει έναν σκοπό. Εγώ λοιπόν γιάντα να τονε πάρω και να πώ «να, δικός μου είναι». Ποτέ δεν είπα «όχι» όταν μου ζητούσανε οι νεώτεροι να τωνε μάθω μερικούς παλιούς σκοπούς. Γιάντα το λοιπόν μετά κάθονται και λένε ότι είναι δικά τωνε γεννήματα;

Δεν είμαι σίγουρος αν ο ΣΥΡΤΟΣ ΧΑΡΧΑΛΗ που του αποδίδεται (όπως αναφέρει) είναι ο φερώνυμος συρτός που ηχογράφησε στην COLUMBIA μαζύ με τον Μαυροδημήτρη στο λαγούτο, και στην πίσω πλευρά ο άλλος συρτός ονομάζεται ΣΥΡΤΟΣ ΜΑΚΡΟΔΗΜΗΤΡΗ (διάβαζε ΜΑΥΡΟΔΗΜΗΤΡΗ). Αν είναι αυτός ο συρτός, παρατηρώ πως δεν αναφέρεται ότι είναι Διασκευή (όπως αναφέρεται ρητά στις ετικέττες των δίσκων του Ροδινού).

Αυτές είναι οι ετικέττες των δίσκων των ΧΑΡΧΑΛΗ - ΜΑΥΡΟΔΗΜΗΤΡΗ στην COLUMBIA:

COLUMBIA DG 115

W.G. 156

W.G. 157

COLUMBIA DG 116

W.G. 158

W.G. 159

COLUMBIA DG 117

W.G. 160

W.G. 161

COLUMBIA DG 118

W.G. 162

W.G. 164

COLUMBIA DG 119 (ΣΥΡΤΟΣ ΣΕΛΗΝΙΩΤΙΚΟΣ / ΣΥΡΤΟΣ ΚΑΣΤΕΛΙΑΝΟΣ)

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (2)

2011-03-16T01:34:00.000-07:00

Δες κι ΕΔΩ

Ποιος θυμάται τον Λούη Τίκα;

2011-03-11T11:36:00.000-08:00

Ευχαριστώ τον φίλο που μου έστειλε το σύνδεσμο στο YouTube ως σχόλιο στην ανάρτησή μας αυτή ΕΔΩ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

2011-03-11T00:08:00.000-08:00

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου μας συγγραφέα Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Ως ένα κεράκι στη μνήμη του, αναδημοσιεύω ένα διήγημά του. Οι παρέμβλητες φωτογραφίες είναι από τη συλλογή μου. Δείχνουν μπουζουξήδες, όπως μπουζουξής είναι κι ο ήρωας του διηγήματος.

Στρίγγλα Μάννα

Πώς το είχε πάθη, να καταντήση σχεδόν τρελός, κανείς δεν ήξευρεν. Άλλοι έλεγαν ότι του είχε προέλθει από έρωτα· άλλοι έλεγαν ότι, όταν υπηρέτει ως κληρούχος εις το πολεμικόν ναυτικόν, ο κυβερνήτης τού πλοίου, διά μικρόν πταίσμα τού είχεν επιβάλη υπερμέτρως σκληράν και βάρβαρον τιμωρίαν· άλλοι έλεγαν ότι η ιδία η μάνα του τον είχε τρελάνη, με τις στριγλιές και με τις βλασφήμιες της.

Επήγαινεν ανάμεσα για χταπόδια ή για ψάρια με τις βάρκες. Αν του έδιδαν μερίδιον από την άγραν, το έπαιρνε, αν δεν του έδιδαν, δεν εζήτει. Η μητέρα του έτρεχε με τις φωνές εις τα σπίτια των ψαράδων, κ' εζητούσε διά της βίας το μερίδιον· εφώναζεν ότι αδικούσαν το παιδί της — ο Θεός κ' η γης να τους εύρη! Η γυναίκα του βαρκάρη με όρκους διεμαρτύρετο ότι δεν έβγαλεν ο άνδρας της ψάρια· ούτε γαρίδα! Η μητέρα του Ζάχου δεν τα επίστευεν αυτά, επειδή πολλάκις είχε καή η γούνα της!

Αυτή η ιδία τον εβίαζε να πηγαίνη με τις βάρκες· αυτή τον ηνάγκαζε να πάη να σκάψη τ' αμπέλι – γιατί δεν είχε να πληρώση μεροκάματα· αυτή τον υπεχρέωνε να κάμνη όλες τις δουλειές. Εκείνος υπέκυπτεν εις την θέλησίν της την υπερτέραν, ως να ήτον ακόμη παιδίον. Και ήτον ως εικοσιπέντε ετών. Τον περισσότερον καιρόν, όταν δεν είχε δουλειά, ή όταν δεν του είχεν εύρη δουλειά η μητέρα του, τον επερνούσε καθήμενος επάνω εις μίαν πεζούλαν, αντικρύ εις το παραθυράκι της κουζίνας του νέου δημάρχου. Ο νέος δήμαρχος ήτον άγαμος, και είχεν αναλάβη υπό την σκέπην των πτερύγων του την δασκάλισσαν, ως ξένην και απροστάτευτον νέαν, ήτις εκατοικούσεν αντικρύ της οικίας του από τον επάνω δρόμον, παράλληλον της παραθαλασσίας αγοράς, προς την οποίαν έβλεπεν από την άλλην πλευράν η οικία τού δημάρχου. Εκεί, κάτω από τα παράθυρα της νεαράς δασκάλας και αντικρύ της δημαρχικής οικίας, εκάθητο ο Ζάχος μονοτόνως επί ώρας, κ' έπαιζε μονότονους ήχους, σχεδόν άνευ ρυθμού και μέλους με το μπουζούκι του. Εκεί, το δειλινόν θερινής ημέρας, έμελπε το άσμα·

Κρέμετ' η καπότα στην αλυγαριά·
ντέρτι και μαράζι κι' αναπαραδιά!

Με το άσμα τούτο, και αν εζήτει να ελκύση την προσοχήν των νεαρών γειτονισσών, ακριβή συνείδησιν δεν είχε του πράγματος αλλά μάλλον, Σαούλ άμα και Δαυίδ εις τον εαυτόν του, επροσπάθει διά της μουσικής ταύτης να διασκεδάση την ιδίαν τρέλαν του.

Πλην τότε, καθώς είχεν αρχίσει να τονίζη το άχαρι άσμα, μόλις παρήρχοντο ολίγα λεπτά, και ηκούετο φοβερά οξεία φωνή από το πέραν μπαλκόνι, από την άκρην της σειράς, πέντε ή εξ σπίτια πάρα-πέρα, προς το δυτικόν μέρος.

– Ε! σκασμός! ...έλα γλήγορα!... Η βάρκα καρτερεί...

Ο Ζάχος καταρχάς δεν έδιδε προσοχήν, ή μάλλον δεν αντελαμβάνετο ευκρινώς, κ' εξηκολούθει να παίζη το μπουζούκι του. Ήτο δειλινόν, και ήτον γλυκεία δροσίτσα εις το μπογάζι εκείνο του δρομίσκου. Με το άσμα του εβαυκάλιζε τον μεσημβρινόν ύπνον τής δασκάλας, ήτις είχε κάμη εξετάσεις και απήλαυε την άνεσιν των διακοπών, και με το άσμα του, ως με κέλευσμα, συνώδευε τα πλυσίματα των πιάτων, τα σφουγγαρίσματα, και όλα τ' ανεβοκατεβάσματα της Αμέρσας, της θεραπαινίδος του δημάρχου, η οποία ξυπόλυτη, ξεσκούφωτη, ξεκάλτσωτη, έκαμνε τις δουλειές της, και δεν εφαίνετο να δίδη προσοχήν εις το άσμα και εις τον τραγουδιστήν. Κατεδέχετο μόνον να γελά ενίοτε, όταν άλλες γειτόνισσες επείραζαν διά λόγων τον Ζάχον. Αυτή δεν του είχεν αποτείνη ποτέ τον λόγον.

– Αχ! Ζάχο μου, Ζάχο! έλεγεν η Ακρίβω η Ανυφαντίνα. «Όποιος θέλη ν' αγαπήση, θέλει να χασομερήση! ...». Κ' εσένα, πού σ' αφήνει να χασομερήσης η προκομμένη η μάνα σου!

Δευτέρα φωνή ήρχετο από το πέραν μπαλκόνι. Η Ζωγάρα, η μητέρα του Ζάχου, εξηκολούθει να φωνάζη:

– Βρε συ, τίνος το λέω;... Θα τσακιστής από κει γλήγορα ή θα 'ρθω να σου κάμω τα μούτρα σου... μαύρα σαν το μπουζούκι!...

Ο Ζάχος εις απάντησιν εγέλα τον γέλωτά του, τον σκαιόν και θλιβερόν. Η φωνή της μητρός του δεν επενήργει επ' αυτού μακρόθεν. Αλλ' η παρουσία της πλησίον ήτον εξόχως επιβάλλουσα.

Ήτον Αύγουστος μην, καιρός που λαμβάνουν τα μέτρα τους οι άνθρωποι, όσοι μιμούνται τον μύρμηκα, όχι τον τέττιγα, και θέλουν να ξεχειμωνιάσουν. Η Ζωγάρα είχε διαθέσει ήδη τον υιόν της, τον είχεν ενοικιάσει, τον είχε βάλη εις αγώγι. Μεγάλες βάρκες θα έπλεαν προς ξύλευσιν και μεταφορά καυσόξυλων ανά τας έρημους ακρογιαλιάς, μακράν του λιμένος, κάτω από τους πευκώνας και τους δρυμούς της νήσου. Εις μίαν απ' αυτές τις βάρκες η Ζωγάρα είχε στρατολογήσει τον Ζάχον. Της εχρειάζοντο καυσόξυλα διά τον χειμώνα.

Σαν είδεν η Ζωγάρα, ότι ο υιός της είχε κωφεύσει εις τας δύο προσκλήσεις της, επήρε μίαν μακράν στραβολέκαν ή μαγγούραν την οποίαν είχε διά στήριγμα εις τας εκδρομάς της ανά τους αγρούς —χρησιμεύουσαν προσέτι και διά να φθάνη τα σύκα εις τα ξεκλώναρα των δένδρων, των ιδικών της, καθώς και των γειτονικών, όσα ευρισκόμενα παρά το σύνορον εσκίαζον το αμπέλι το ιδικόν της— και κατέβη εις τον δρόμον. Ολίγα βήματα, κ' ευρέθη πλησίον του Ζάχου.

– Γκρεμοτσακίσου τώρα, κι' άφσε το μπουζούκι σου! ... Να κάθωνται τρεις νομάτοι να σε καρτερούν εσένα! ... Θα πας για ξύλα, τώρα, είπαμε!... Αυτό δα είνε κοντά στο νου!...

Ο Ζάχος, σαν είδε την μητέρα του, είδε και την μαγγούραν, ήκουσε και την φωνήν της πλησίον εκεί, εσηκώθη, επήρε το μπουζούκι του, κ' έφυγε τρέχων. Επήγε στο σπίτι, εφόρεσε τα ρούχα «της φωτιάς», επήρε το ζεμπίλι του και τα εφόδια και τα σύνεργα, αξίνην και κλαδευτήρι κτλ. , τα οποία είχεν έτοιμα η μάνα του, κ' επήγε να της φέρη ξύλα διά να ζεσταίνεται τον χειμώνα.

Έλεγαν πως τον είχε τρελάνει η μάνα του!... Αυτό το παιδί τής είχε μείνη μόνον... Δύο άλλοι υιοί της είχον ξενιτευθή εις την Αμερικήν, εις τον Ειρηνικόν Ωκεανόν, εις την Πολυνησίαν... Είχε στείλη γράμματα εις προξένους και εις αρχάς, εις τας αστυνομίας των αμερικανικών πόλεων του Σικάγου και της Φιλαδελφείας... Δύο ή τρεις άλλοι «σουρτούκιδες», υιοί άλλων μητέρων, είχον ανευρεθή άλλοτε με τον τρόπο αυτόν. Αλλ' οι υιοί οι δικοί της δεν ανεκαλύφθησαν πουθενά. «Μήτε γράμμα μήτε απολογία». Ούτε φωνή ούτε ακρόασις.

Ο κόσμος έλεγεν, ότι αυτή με την αστοργίαν της τους είχεν αποξενώσει, αυτή τους είχε κάμη να σουρτουκέψουν. Είχε δύο θυγατέρας, και ήτον χήρα, και οι υιοί της την είχαν παραιτήσει, κ' έκλαιε και ωδύρετο, κ' «εψήλωνεν ο νους της»! ...Πώς θα τας υπανδρεύση, πώς θα τας αποκαταστήση! ... Και τας εβλασφήμει, και τας κατηράτο, να μην είχαν ποτέ γεννηθή, να μη σώσουν να πάνε παραπάνω!...

Και τας υπάνδρευσε καλά... Τας εστόλισε και τας εστεφάνωσε, την μίαν κατόπιν της άλλης... και τας εσκέπασε και τας εκουκούλωσε με το χώμα... «Πήραν την πλάκα πεθερά», πήραν το μνήμα προίκα, το μαύρο χώμα σύντροφο!...

Τα δύο κορίτσια, ως φαίνεται, είχαν γείνη φθισικά, και απέθαναν όπως είχαν γεννηθή η μία δεκαοκτώ μήνας κατόπιν της άλλης... Κ' έτσι η μάνα τους δεν είχε πλέον καϋμόν, πώς θα τας υπάνδρευεν...

Έλεγεν ο κόσμος ότι αυτή τας είχε ψωμοφάγη με την γρίνια, με τη στριγλιά της, με τις βλασφημίες και τις κατάρες... Κ' αι δύο κόραι ετάκησαν κ' εμαράνθησαν, κ' εκοιμήθησαν βαθειά εις τον τάφον, και δεν ήτο φόβος πλέον να της ζητήσουν προικιά! ... Κι' αυτή τας εμακάριζε, διότι επήγαν, αθώες, εις τον Παράδεισον.

Της είχε μείνη μόνον αυτός ο υιός, ο Ζάχος, τον οποίον αυτή ωνόμαζεν «ο ζουρλός, ο αχαΐρευτος!» Και τον έστελλε διά να κάμνη όλας τας αγγαρείας, και να της φέρη και ξύλα.

Α! αυτός ποτέ δεν θα της εζήτει προικιά.

Η μόνη προίκα του ήτον αυτό το μπουζούκι, με το οποίον, μελαγχολικός Σαούλ, άχαρις Δαυίδ, διεσκέδαζε την τρέλαν του... Πλεια αυτό το έρμο το μπουζούκι η μάνα του το είχεν «αγκάθι στα μάτια της», κ' εσκέπτετο καμμίαν ημέρα να του το πετάξη, να το σφενδονήση εκεί που, αν ήθελε, ας επήγαινε να το εύρισκε!

Επίστευεν ότι αυτό εμπόδιζε τον Ζάχον να είνε προκομμένος, και τον έκαμνε ανίκανον να εκτελή όλας τας αγγαρείας που ήθελεν αυτή.

Το είχε κρύψει μίαν φοράν ή δύο. Εδίσταζε να το πετάξη όλως διόλου, ή να το σπάση και να το καταστρέψη... Ίσως να ήτο καλόν διά την Κυριακήν και τας εορτάς· όχι να κάθεται τας καθημερινάς το δειλινόν την ώραν που η Εύα εκρύβη εις τον Παράδεισον σαν εκροτίσθη με τ' αυτιά της – και να τραγουδή την «καπότα στην αλυγαριά» αντικρύ στα παράθυρα τού δημάρχου, διά να γελούν μαζύ του η δασκάλισσα, κ' η Ακρίβω η Ανυφαντίνα, κ' η Αμέρσα, κι' ο ίδιος ο δήμαρχος! Το είχε κρύψει, λοιπόν, (διά να μην το παρακάνη) κάτω εις το κατώγι του σπιτιού, την μία φοράν μέσα εις ένα πιθάρι άδειο, με σπασμένον στόμιον, και το στόμιον το εκάλυψε μ' ένα κόσκινον· την άλλην φορά ανάμεσα εις τα καυσόξυλα, υποκάτω εις τον σοφάν, εις το σκότος και εις την υγρασίαν.

Αλλά και την μίαν και την άλλην φορά ο Ζάχος έψαξε, το ηύρε, εγέλασε μέγαν γέλωτα παράφρονος χαράς· το επήρε πάλιν, και της έφυγε, και ήρχισε «να το ρίχνη έξω», και να τραγουδή την «καπότα στην αλυγαριά».

Τέλος την ημέρα εκείνην κατώρθωσεν αυτή να τον φέρη εις θεογνωσίαν, και τον εκατάφερε να πάη να της κουβαλήση καυσόξυλα, διά να έχη να ζεσταίνεται τον χειμώνα.

Σιμά εις όλα τ' άλλα, ο κόσμος την είχε διά «γρουσούζα» διά «γουρνοπόδαρη». Ήτον απαισία. Άμα επρόκειτο ν' αποπλεύση καμμία βάρκα ή κανένα καΐκι και ο καραβοκύρης ή οι σύντροφοι την συνήντων εις τον δρόμον, εγύριζαν οπίσω και ανέβαλλον την αναχώρησιν.

Όταν συνοδία τις ήτον ετοίμη ν' αναχωρήση εις εξοχικήν εκδρομήν, και την εύρισκε καθ' οδόν, έμενε, δεν ανεχώρει. Εάν εξεκίνει τις δι' εμπορικήν ή άλλην επιχείρησιν, αλλοίμονον αν την εύρισκεν εμπρός του!

Όταν επρόκειτο περί αρραβώνος ή γάμου, και η πεθερά ή η γυναικαδέλφη την εύρισκε μπροστά της, και αυτή της ηύχετο «ώρες καλές!» ω! οι ώρες εκείνες εγίνοντο κακές ώρες, κ' εσήμαινον ότι δεν ήτον «κεσμέτι» να γείνη το μελετώμενον συνοικέσιον!

Όταν μετά δύο ημέρας επέστρεψεν ο Ζάχος από τα ξύλα, αφού τα εξεμβαρκάρισαν, κ' εκουβάλησε κι' αυτός το μερίδιόν του, —η μητέρα του εφρόντισε να είνε παρούσα, καθώς θα έλεγεν η γείτων δασκάλα, εις όλον το ξεμβαρκάρισμα και το μοίρασμα, διά να μην γελάσουν τον Ζάχον και του δώσουν μισό μερδικό— κ' εγέμισε το κατώγι του σπιτιού της μητέρας του, ησθάνθη την ανάγκην τής αναψυχής, και «το έριξε» χειρότερα έξω, αυτός και το μπουζούκι του.

Επί τρεις ημέρας, όχι μόνον παρήκουσεν εις τας διαταγάς της μητρός του, αλλ' ούτ' επαρουσιάσθη εις τους οφθαλμούς της. Είχε δραπετεύσει, είχε ξεπέσει εις άλλην γειτόνων, όπου «δεν έφθανεν η χάρη της». Αυτή τον εκυνηγούσε, και δεν ημπορούσε να τον συμμαζώξη, δεν ημπορούσε να τον ανακάλυψη.

Ούτε ήλθεν εις την οικίαν διά να κοιμηθή την νύκτα. Εκοιμάτο, αυτή δεν ήξευρε πού, εις μικροκαπηλεία, εις τον Απάνω Μαχαλά, ή εις το ύπαιθρον.

Μερικοί εύθυμοι νέοι, οπού έκαμνον θόρυβον εις τις γειτονιές την νύκτα, τον είχαν κάμη «παρέα», και τον έσερναν μαζύ τους, διά να τους παίζη την «καπότα στην αλυγαριά», και άλλα τραγούδια. Επί τρεις ημέρας και δύο νύκτας αυτός συνδιητάτο και συνηγελάζετο μαζύ τους. Εφαίνετο ότι η συντροφιά εκείνη τον έτρεφε με λωτόν, ότι τον επότιζε το ύδωρ της Λήθης κ' εξέχασεν, ο πτωχός, την μητέρα του.

Τότε η Ζωγάρα έγεινε σκύλα, έγεινε τούρκα, μετενόησε πικρώς διατί να μην το έχη σπάσει, διατί να μην το έχη κάψει στην εστίαν της μίαν ημέραν χειμερινήν το μπουζούκι τού υιού της, αφού τούτο, ως της εφαίνετο, τον έκαμνε να χάνη τα μυαλά. Εν τω θυμώ της, δεν υπέφερεν αυτή να χολοσκάνη και να βράζη επί πολύ, όπως άλλαι γυναίκες, μέσα της, αλλά προέβη ευθύς εις γενναίαν απόφασιν.

Το κατάστημα της τότε νεοϊδρύτου στρατιωτικής αστυνομίας ετύγχανε να είνε γειτονικόν, πλησίον εις την οικίαν της. Ιδούσα δύο νεαρούς χωροφύλακας παρά την θύραν του στρατώνος, επλησίασε και τους λέγει:

– Δεν κάνετ' ένα έλεος, παιδιά, έτσι να σας δεχτούν με το καλό οι μανάδες σας — να πάτε να βρήτε κείνον το γυιό μου, τον παλαβό, να του πάρετε κείνο το μπουζούκι απ' τα χέρια του;...

– Το μπουζούκι, είπες κυρά; ηρώτησεν ο ένας.

– Κείνο το μπουζούκι! ... έτσι να σας χαρούν οι μανάδες σας! ... Γιατί σουρτούκεψε και μουρλάθηκε, κ' έχασε το μυαλό του... και δεν μπορώ να τον μαζώξω! ... όλο απ' αυτό το μπουζούκι...

– Καλά κυρά.

Οι δύο νεαροί χωροφύλακες μόνον αφορμήν εζήτουν. Το ν' αρπάσουν δύο ένοπλοι εν πράγμα από τας χείρας ενός αόπλου, δύο φρόνιμοι εν μουσικόν όργανον από τας χείρας τρελού, ακινδύνου μάλιστα τρελού, είνε τόσον εύκολον και τόσον διασκεδαστικόν. — Κ' έτσι το βράδυ εκείνο ο Ζάχος ευρέθη χωρίς μπουζούκι...

Έχασε το όργανον του ο πτωχός τρελός, ο υποχονδριακός Σαούλ, ο ατερπής Δαυίδ, και τώρα κλαίει, άνευ ρυθμού και μέλους, κλαίει μέσα του την συμφοράν του, την οποίαν πικρώς μισοαισθάνεται.

Δεν είχεν υπάγει εις τον Ειρηνικόν Ωκεανόν διά να εύρη τους δύο αδελφούς του, και δεν κατήλθεν υπό την κρύαν πλάκα εις την μαύρην γην, διά να συναντήση τας δύο αδελφάς του. Έμεινε κτήνος άμουσον και άχαρι εις την υπακοήν της μητρός του, διά να της κουβαλή ξύλα, όσον βαστούν οι πλάτες του! Και ως πόσα θα της κουβαλήση ακόμα! Και ως πόσους χειμώνας θα ζεσταίνεται αυτή!

Μόνον μίαν ημέραν της είπε με ήθος πολύ ταπεινόν.

– Δεν λες, μάνα, της Ακρίβως, να πη της Αμέρσας, να πη της δασκάλας, να πη του δημάρχου, κι ο δήμαρχος να πη του αστυνόμου, κι ο αστυνόμος να διατάξη τους χωροφυλάκους, να μου δώσουν το μπουζούκι μου πίσω!

Έβλεπε τάχα, ως τρελός, την ιεραρχικήν άλυσιν, με την οποίαν εφαίνοντο να είνε δεμένοι όλοι οι φρόνιμοι; Και ησθάνετο ότι αυτός δεν ήτο απηλλαγμένος από την περίσφιγξιν της αλύσεως ταύτης;

Τίς έμαθεν αν του απέδωκαν ποτέ το άχαρο μπουζούκι, το όργανον της παρηγορίας του;

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Μετά καιρόν εγνώσθη ότι ο εις των δύο νεαρών χωροφυλάκων είχε μετατεθή και έλαβε φύλλον πορείας. Ενώ ούτος έμελλε να επιβιβασθή εις πλοίον διά ν' απέλθη εις την Στερεάν, μεγάλη έρις και λογομαχία ήναψε μεταξύ των δύο ομοσκήνων περί της κατοχής του μπουζουκιού. Ο φεύγων επέμενε να το πάρη μαζύ του, ο μένων ήθελε να το κρατήση. Ο δεύτερος εκράτη την κεφαλήν του οργάνου, ο πρώτος ετράβα την ουράν. Ούτος ήτον λίαν θυμώδης και πείσμων, και σφόδρα εξαφθείς έκραξε:

– Το σπάζω καλλίτερα! απ' το παράθυρο το ρίχνω, όχι!... θα το κράτησης εσύ! ...

Και αμ' έπος αμ' έργον. Ο νεαρός ούτος χωροφύλαξ ωμοίαζε με τους αιρετικούς, οίτινες, διότι τους εξέφυγεν, επάνω εις την σειράν της διαλεκτικής των, μια κακοδοξία, εννοούν να εμμείνουν μέχρι θανάτου εις αυτήν, διά να μη χάσουν την φήμην ότι είνε αλάνθαστοι.

Κατ' αρχάς, μάλλον ημιαστειευόμενος και ημιωργισμένος, εξέφερε την απειλήν ταύτην, είτα, διά να μη φανή ότι ματαίως ηπείλει, ηθέλησε να πραγματοποιήση την απειλήν. Διά σφοδρού κινήματος, απέσπασε το όργανον από τας χείρας του άλλου, χαλαρωθείσας προς στιγμήν από την απορίαν μεθ' ης εκείνος εκύτταζε τον σύντροφόν του, και διά του ανοικτού παραθύρου το εσφενδόνισεν έξω.

Κάτωθεν ακριβώς του παραθύρου του πατώματος, ήτο το σιδηρόφρακτον παράθυρον του ισογαίου, το οποίον εχρησίμευεν ως κρατητήριον. Μία προβατίνα βαθύμαλλος, με τα δύο αρνιά της, τα οποία δεν είχαν ανάγκην να δεθούν διά να μη φύγουν, ήτον δεμένη από τα σίδερα του παραθύρου τούτου, οδηγηθείσα εκεί υφ' ενός των αγροφυλάκων ίσως. Το μπουζούκι, καθώς είχεν εκσφενδονισθή, περιεστράφη επί στιγμήν εις τον αέρα, και είτα έπεσεν ακριβώς επάνω εις την πολύμαλλον ράχιν της προβατίνας, ήτις εβέλασε θρηνωδώς. Το όργανον, εταλαντεύθη προς στιγμήν εκεί επάνω, ημβλύνθη η ορμή της πτώσεως του, κ' έπεσεν εις το έδαφος τόσον μαλακά, ώστε δεν έπαθε τίποτε.

Την ιδίαν στιγμήν εν δεκαετές παιδίον, ο μικρός Αλέξης της Βάσως, της γειτόνισσας, διήρχετο τρέχον έμπροσθεν τού στρατώνος. Είχε ακούσει την ιστορίαν τού μπουζουκίου και ηγάπα πολύ τον Ζάχον, όστις ήτο και αυτός εν μέγα παιδίον. Καθώς είδε το όργανον να πέση, επλησίασεν, έκυψε, το ήρπασεν, έτρεξε πάραυτα εις την οικίαν της Ζωγάρας, κ' εφώναξε τον Ζάχον:

– Να!... έλα πάρε το μπουζούκι σου!

8 ΜΑΡΤΗ, ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

2011-03-07T22:49:00.000-08:00

ΜΙΑ ΣΦΑΚΙΑΝΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ

2011-03-04T14:54:00.000-08:00

Καλό ΄ναι και το καθησιό,...

... μα σαν το ξάπλα ό(χ)ι !!!

Σημείωση: H παροιμία μόνο είναι Σφακιανή (με την έννοια ότι την κατέγραψα στα Σφακιά), όχι κι οι εικονιζόμενοι στις φωτογραφίες...

ΜΙΑ ΠΑΡΟΙΜΙΩΔΗΣ ΦΡΑΣΗ

2011-02-28T02:00:00.000-08:00

Αντιγράφω τον επίλογο ενός νομικού άρθρου που διάβασα στο ιστολόγιο ΣΑ_ΔΕ_ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ του φίλου Γιάννη Παπαδάκη [ΕΔΩ]:

Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε οι Σύμβουλοι Επικρατείας να αντέξουν, να μην λυγίσουν. Να επικυρώσουν τη νομικά, εθνικά και δικαιοπολιτικά ορθή απόφαση του Δ΄ Τμήματος. Ώστε οι σημερινές και αυριανές γενιές των Ελλήνων, να μπορούν με ικανοποίηση και ανακούφιση να θυμούνται την περίφημη ρήση «υπάρχουν Δικασταί εις τας Αθήνας»...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην Αθήνα υπάρχουν δικαστές αδέκαστοι, αλλά η περίφημη φράση δεν είναι η πρωτότυπη. Να πως έχει η ιστορία από την οποία βγήκε:

Ο Βασιλιάς της Πρωσίας Φρειδερίκος ο Μέγας είχε παλάτι το Σαν Σουσί στο Πότσδαμ. Δίπλα στο παλάτι του υπήρχε ένας ανεμόμυλος που έκανε θόρυβο και δεν άφηνε το Βασιλιά να κοιμηθεί ήσυχα. Ο Βασιλιάς ζήτησε να αγοράσει τον ανεμόμυλο, όμως ο μυλωνάς αρνήθηκε, επειδή τον θεωρούσε ιερή κληρονομιά. Ο Φρειδερίκος ο Μέγας τον απείλησε ότι θα πάρει τον μύλο με τη βία. Ο μυλωνάς δεν πτοήθηκε καθόλου και απάντησε με τη φράση που έμεινε παροιμιώδης «Ναι, αλλά υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο». Ο Βασιλιάς δεν θύμωσε καθόλου. Αντίθετα, ικανοποιήθηκε για την εμπιστοσύνη που έτρεφε ο λαός του στη Δικαιοσύνη της χώρας του.
Πρόλογος άρθρου του Εισαγ. Βασίλη Φλωρίδη στα ΝΟΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ, ΜΑΪΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2006 - ΤΕΥΧΟΣ 37 και στην εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ [ΕΔΩ]

Η ιστορία, με περισσότερες λεπτομέρειες, σε δημοσιογραφικό άρθρο:

Στο έργο του «Ο Μυλωνάς του Σαν Σουσί» ο θεατρικός συγγραφέας του 18ου αιώνα, Αντρέ, αναφέρει ένα πραγματικό (όπως ο ίδιος ισχυρίζεται) περιστατικό: όταν ο βασιλιάς της Πρωσίας Φρειδερίκος ο Μέγας έκανε τα σχέδια για να χτίσει το εξοχικό του στο Σαν Σουσί, διαπίστωσε ότι ένας μύλος του έκοβε τη θέα. Βρήκε τον μυλωνά και του πρόσφερε ένα μεγάλο ποσό για να αγοράσει τον μύλο, με σκοπό να τον γκρεμίσει. Ο μυλωνάς αρνήθηκε σθεναρά και ο βασιλιάς οργίστηκε. «Δεν ξέρεις ότι, αν θέλω, μπορώ να πάρω διά της βίας τον μύλο και να μην πληρώσω τίποτε;» ρώτησε ο Φρειδερίκος. «Φυσικά, μπορείς να το κάνεις», αποκρίθηκε ο μυλωνάς, «αν δεν έχουν απομείνει δικαστές στο Βερολίνο».

Αυτός ο διάλογος, ο οποίος έμεινε παραφρασμένος στην ιστορία («Υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο»), αναφέρεται από πολλούς ως παράδειγμα της γέννησης του κράτους δικαίου στην Ευρώπη, της δικαστικής εξουσίας που τολμούσε να αντισταθεί στην απολυταρχία και κυρίως αποκτούσε την εμπιστοσύνη του λαού.
«Καθημερινή» 1.2.2007 [ΕΔΩ]

ΜΕΛΙΣΣΕΣ

2011-02-24T13:09:00.000-08:00

Ονήσιλος

Δίπλα μου ήτανε ο Ονήσιλος
βγαλμένος απ’ την ιστορία και το θρύλο
ολοζώντανος.

Αρχιλεβέντης βασιλιάς αυτός
κρατούσε στο χέρι ό,τι του ΄χε απομείνει:
ένα καύκαλο
―το δικό του κρανίο―
γεμάτο μέλισσες.

Δέκα χρόνια έστελλε τις μέλισσές του ο Ονήσιλος
να μας κεντρίσουν
να μας ξυπνήσουν
να μας φέρουν ένα μήνυμα.

Δέκα χιλιάδες μέλισσες έστειλε ο Ονήσιλος
κι όλες ψοφήσανε απάνω στο παχύ μας δέρμα
χωρίς τίποτα να νιώσουμε.

Κι όταν το ποδοβολητό των βαρβάρων
έφτασε στη Σαλαμίνα
φρύαξε ο Ονήσιλος.
Άλλο δεν άντεξε.
Άρπαξε το καύκαλό του
και το θρυμμάτισε απάνω στο κεφάλι μου.

Κ’ έγυρα νεκρός.
Άδοξος, άθλιος,
καταραμένος απ’ τον Ονήσιλο.

Παντελής Μηχανικός (1926-1979)