ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΟΥΣΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...

Όταν οι Έλληνες, με ΑΞΙΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΗΓΗΤΟΡΕΣ, μεγαλουργούσανε ...!

Δυο ταχυδρομικές κάρτες της εποχής των Βαλκανικών Πολέμων.

Μάχη στην ΑΕΤΟΡΡΑΧΗ της ΗΠΕΙΡΟΥ

Με ένα δίστιχο:

Είχαν την πέτρα στρώμα τους, το χιόνι πάπλωμά τους,
αλλά φωτιά ακοίμητη τη φλογερή καρδιά τους.

Μάχη στο ΔΕΜΙΡ - ΙΣΣΑΡ [ = Σιδηρόκαστρο]

ΜΗΤΡΙΚΕΣ ΕΥΧΕΣ

Στην εορτή σου στέλνω σου λουλούδια να ανθούνε,
και ρόδα εις τους δρόμους σου τα χρόνια να σκορπούνε.

**********************************

Ρόδα και τριαντάφυλλο στέλνω στην εορτή σου,
Χρόνια Πολλά σου εύχομαι, όπως ποθεί η ψυχή σου.

ΚΙΣΑΜΙΤΙΚΗ ΡΙΜΑ ΤΟΥ 1891

Η Ρίμα "Αρναουτοφάγοι του 1891", με ήρωα τον Καμηλογιώργη, βρίσκεται στο:
Ιστορικό Αρχείο Κρήτης (Χανιά), ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΚΡΙΑΡΗ [1858 - 1930] [ΕΔΩ}

Διαβάστε την, πατώντας πάνω στις εικόνες των σελίδων:

Γ. Μ. ΣΚΟΥΛΟΥΔΗΣ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Διάφορα πατριωτικά (επαναστατικά!) ποιήματα του Ρεθεμνιώτη Γ. Μ. Σκουλούδη, που δημοσιεύτηκαν στη ρεθεμνιώτικη εφημερίδα ΑΡΚΑΔΙΟΝ (1885)

1. Τω φιλέλληνι κυρίω Γουστάβω Λαφφόν. [ΕΔΩ]

2. [Άτιτλο]
ΑΡΚΑΔΙΟΝ #26 (20 Απριλίου 1885) [ΕΔΩ]

Τί άραγε σκεπτόμεθα, και έχομεν ειρήνην,
Ενώ ζωήν διάγωμεν άνευ τίνος ελπίδος,
Και δεν συλλογιζόμεθα την ηθικήν ευθύνην,
Ην φέρομεν απέναντι της όλης μας πατρίδος;

Μήπως νομίζομεν ημείς, ότι θα δυνηθώμεν,
Ως ότου θέλωμεν, ς' την γην να ζώμεν αιωνίως,
Κι εκ φόβου προς τον θάνατον εχθρούς δεν πολεμώμεν;
Αλλ' απατώμεθα οικτρώς, είν' όνειρον ο βίος!

Όνειρον, όπερ έμπροσθεν ημών θέλει διέλθει,
κι εις μάχην αν δεν φονευθής, η φύσις σε φονεύει.
Και έκαστος από αυτόν τον κόσμον θα απέλθη,
Διότι δίκην κυνηγού ο Χάρων μας θηρεύει.

Κι αδόξως ο καθείς ημών ίσως με ευλογίαν,
Ή τύφον, ή μ' ασθένειαν άλλην θα αποθάνη,
Ενώ τιμήν, πας ο πεσών δια ελευθερίαν,
Σ' την γην και εις τους ουράνους την πρέπουσαν λαμβάνει.

Κι ενώ θα βαίνη η ψυχή αυτού προς τον θεόν της,
Πλησίον εις το πτώμα του άγγελοι θα πετώσιν.
Ως ίπταται η χελιδών τριγύρω των μικρών της,
Όταν από την φωλεάν τύχη να κρημνισθώσιν.

Αν δ' είναι νέος ο πεσών, θεέ μου, τι ωραίον!
Εξηπλωμένος μεταξύ νεκρών ενώ θα μένη,
Εάν τυχόν διέλθωσι, και ίδωσι τον νέον,
Ωραίαι ξανθοπλόκαμοι και τρυφεραί παρθένοι.

Θα τραγωδούν "ιδέτε τον πως ευχαριστημένος,
Κατόπιν εκπληρώσεως καθήκοντος κοιμάται.
Τον ύπνον τον αιώνιον αυτός ο φονευμένος.
Όστις πλέον εις ουρανούς ως άγγελος τιμάται!"

"Χαρά ς' εκείνον τον νεκρόν, όστις υπέρ πατρίδος,
Πέση εις μάχην τρυπηθείς με του εχθρού την σφαίραν.
Διότι ς' τον παράδεισον, εν μέσω της ελπίδος,
Άμα εκπνεύση εισχωρεί εκείνην την ημέραν."

"Φαίνεται ως να μειδιά, έλκει τας συμπαθείας,
Φρίκην ποσώς δεν προξενεί τούτο τ' ωραίον πτώμα,
Ως προξενούν οι θνήσκοντες έκ τινος ασθενείας,
Οίτινες φέρουν στυγερώς το του θανάτου χρώμα."

Αλλά φεύ! Τώρα πρόκειται να τον ενταφιάσουν,
Υπάγωμεν, και τάχιστα άνθη ας συλλεχθώσιν.
Και όταν με μαρμάρινον πλάκα αυτόν σκεπάσουν,
Πρέπει επί του τάφου του αυτά να σκορπισθώσιν."

Είν' ευτυχής. Απέθανεν, όπως υπερασπίση,
Φίλην πατρίδα, και ήμάς από την ατιμίαν.
Αλλ' είθε τώρα ο Θέος αύτον να συγχωρήση,
Κι' ας έχη γαίαν ελαφράν και μνήμην αιωνίαν."

Ταύτα λοιπόν, ω αδελφοί, αφού παραδεχθώμεν,
Κι' αφήσωμεν παν ταπεινόν εις τον παρόντα βίον,
Μη πλέον διαιρώμεθα, αλλά ας ενωθώμεν
Το της πατρίδος πάντοτε σκοπούντες μεγαλείον.

Γ. Μ. Σκουλούδης (έμπορος)

3. Ο ενθουσιών Κρης
ΑΡΚΑΔΙΟΝ #29 (11 - 5 - 1895) [ΕΔΩ]

Αχ και πότε εν θριάμβω κλητή ώρα θα σημάνη,
Καθ' ην πρέπει τις ως Έλλην και ως Κρης να αποθάνη.
Εις τα του πατρός μου ίχνη καιρός πλέον να βαδίσω,
Και τας χείρας μου, ως θέλω, είθε να ευχαριστήσω.
Εις ζωήν την μέχρι τούδε ποσώς δεν ευχαριστούμαι,
Τα βουνά πολύ μ' αρέσουν, και ιδού πως συλλογούμαι.
"Εάν ζήσω που θα εύρω αναμνήσεις καλλιτέρας,
Εάν δε εις μάχην πέσω τρηπηθεί υπό της σφαίρας,
Αφού διά του καλλίστου των θανάτων αποθάνω,
Θα ανταμειφθώ πρεπόντως εις τους ουρανούς επάνω.
Πάσα δ' εν τω αίματί μου θα πλυθή η αμαρτία,
Κι άνευ δίκης θα εισέλθω 'ς τα Ηλύσια πεδία.
Αν δε πάλιν τυχόν ζήσω, αλλ' ηκρωτηριασμένος,
Με τον της πληγής μου τύπον θέλω είμαι στολισμένος.

Τότ' ως διά παρασήμου,
Και θα χαίρη η ψυχή μου."

Εν Ρεθύμνη 1 Μαίου 1885.

Γ. Μ. Σκουλούδης (έμπορος)

4. Η Θρηνούσα Μήτηρ
ΑΡΚΑΔΙΟΝ #30 (18 - 5 - 1885) [ΕΔΩ]

Αχ! ω θύγατερ, ως πότε τα δεσμά σου δεν θα λύσουν,
Πότε ελευθέραν πλέον οι λησταί θα σε αφήσουν;
Έχω κι άλλας θυγατέρας, αλλά της οικογενείας
Η τιμή συ είσαι μόνον δια τας πολλάς θυσίας
Και αγώνας τους οποίους αιωνίως καταβάλλεις
Οπως ευρεθής ενδόξως εντός μητρικής αγκάλης.
Καί είσαι ως η ανδρεία Αυρηλιανή Παρθένος
Διά ιεράν ιδέαν, και θαυμάζει πας τις ξένος.
Είσαι δυστυχης, ω κόρη, αλλ' εγώ δυστυχεστέρα
Ήτις έχω εις αδίκους ληστών χείρας θυγατέρα.
Και ως μήτηρ αιχμαλώτου πτηνού και καλλικελλάδου,
Στο κλωβίον του πλησίον καθημένη επί του κλάδου,
Θρηνωδεί, κι αν και εις μάτην καταράται τας κιγκλίδας
Όμως εις Θεόν τον μέγαν έχει πάντοτε ελπίδας,
Διά το φυλακισμένον ότι έρχεται ημέρα,
Καθ'ην θ' αναπνέη χαίρον εις ελεύθερον αέρα.
Ούτω και εγώ αντίκρυ βλέπω σε, κι αναστενάζω,
Κι ελπίς εξ απελπισίας με ωθεί, όπως φωνάζω.
"Εμπρός, θύγατερ, διότι όστις δούλος ησυχάζη,
Κατ' αυτού και εν αγνοία πόλεμον παρασκευάζει.
Εμπρός! κι αν εκ νέου εύρης άσπλαγχνον αποτυχίαν,
Σελίς νέα χρυσή όλως θα γραφή 'ς την ιστορίαν.
Λοιπόν πάλιν ετοιμάσου,
Κ' ίσως θραύσης τα δεσμά σου."

(Γ. Μ. Σκουλούδης έμπορος.)

5. Η ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΟΥΣΑ ΚΡΗΤΗ
ΑΡΚΑΔΙΟΝ #60 (8 - 1 - 1886) [ΕΔΩ]

Γ. Μ. ΣΚΟΥΛΟΥΔΗΣ Τω φιλέλληνι κυρίω Γουστάβω Λαφφόν

Το ποίημα - απάντηση στον Γουσταύο Λαφφόν [ΕΔΩ] του Ρεθεμνιώτη Γ. Μ. Σκουλούδη (δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΡΚΑΔΙΟΝ του Ρεθύμνου #24 (6 Απριλίου 1885) [δες το ΕΔΩ])

Τω φιλέλληνι κυρίω Γουστάβω Λαφφόν.

Προς τι, Γουστάβε, υιέ Γαλλίας,
Διατί τόσον παραπονείσαι,
Διά τους Έλληνας και λυπείσαι,
Ότι δεν φείδονται των ηθών
Αυτών, εθίμων, και συνηθείας
Αλλά τ' αλλάζουν με τον καιρόν.

Μήπως φοβήσαι, συ ο λατρεύων
Ως ερωμένην σου την Ελλάδα,
Αφ'ου ανέγνως την Ιλιάδα,
Ότι ο Έλλην, αν μιμηθή
Τι, ως ωραίον αυτό θηρεύον,
Τον εθνισμόν του θ' απαρνηθή;

Αλλά οι Έλληνες, μάθε πλέον,
Ότι γνωρίζουν να σεβασθώσι,
Το καλόν ξένον και να δεχθώσι,
Και το ανέχεται η πατρίς
Αυτών, διότι είναι ωραίον
Δεν είν' ο Έλλην εγωιστής.

Κι αν ερευνήσης καλώς, θα ιδής
Ότι θαυμάζων Βέρδην, Βελλίνη,
Και τα της γλώσσης του δεν αφίνει
Ούτως ευκόλως να μαρανθούν,
Κι Όμηρος, Πλάτων, και Θουκυδίδης
Εις τα σχολεία του αντηχούν.

Προς δε θα μάθης, αν ερωτήσης
Διά αιχμάλωτον Ελληνίδα,
Ήτις τον Άρην έχει ελπίδα,
Και τον λατρεύει ώσπερ Θεον.
Και, πως ετήρησεν, θ' απορήσης,
Γλώσσαν, θρησκείαν, και εθνισμόν!

Ελθέ να ιδής, και, αν και ξένος
Συ, θα θαυμάσης τα θέλγητρά της,
Πόσον τα τέκνα τα γνήσιά της
Η δωρική των κοσμεί μορφή,
Και το ισόθεον τούτον γένος
Δεινών κατόπιν πως να σωθή!

Και εκτός τούτου τωρα φροντίζει
Αύτη κινδύνους μη δειλιώσα,
Αλλ' ως το σύνηθες παρορώσα
τας συνεπείας και τους καιρούς
Φίλην θρησκείαν υπερασπίζει
Διά συνδούλους της αδελφούς.

Λοιπόν, φιλέλλην, μη αμφιβάλλης,
Ότι οι Έλληνες αγαπώσι,
Και ως το Βύρωνα εκτιμώσι
Σε, ω Ελλάδος φίλε, Λαφφών.
Αλλ' εκ του στήθους σου ν' αποβάλης
Πολύ παράπονον θλιβερόν.

Εν Ρεθύμνη τη 30 Μαρτίου 1885

Γ. Μ. Σκουλούδης

GUSTAVE LAFFON 1885

Ένα ποίημα του φιλέλληνα Προξένου της Γαλλίας στην Αδριανούπολη Γουσταύου Λαφφόν (Gustave Laffon), που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΝΕΟΛΟΓΟΣ της Κωνσταντινούπολης κι αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΡΚΑΔΙΟΝ του Ρεθύμνου #22 (16 Μαρτίου 1885) [δες το ΕΔΩ]


ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΟΥ

Πως σ΄αγαπώ, γλυκιά Ελλάς, σαν δεύτερή μου μάνα,
στον κόσμο πια το φώναξα σαν πασχαλιάς καμπάνα.
Μα έχω με τους Έλληνας παράπονο μεγάλο,
που αν μου μείνει στην ψυχή, θα πάθω δίχως άλλο.
Αυτό 'ναι το παράπονο που καίει την καρδιά μου:
- Πως εφραγκέψατε πολύ, ω Ελληνόπαιδά μου,
και κάθε μέρα χάνεται και σβήνει η ρωμιοσύνη,
σα μαραμένο λούλουδο, οπού δροσιά δεν πίνει;
Όλα σας είναι φράγκικα, όλα τα ζηλεμένα,
κι Eλληνικό πια έθιμο δεν σώζεται κανένα.
Φράγκικος είναι ο χορός, φράγκικα τα τραγούδια,
με φράγκικα ονόματα βαφτίζουν τα λουλούδια.
Αν έχεις πάθος στην ψυχή που καίει σαν καμίνι,
πρέπει την γλώσσα να μιλάς του Βέρδη και Μπελλίνη.
Τον Τροβατόρο σαν ακούς να κάμνεις που πεθαίνεις
και με το στόμα ανοικτό σα χάχας ν' απομένεις.
'Εως το τέλος να ροφάς της Δίβας το κομμάτι,
άλλως σε λένε βάναυσον κι απαίδευτο χωριάτη.
Αχ! Μάστρο-Βέρδη πουθενά αν τύχει και σε εύρω,
τι έχεις απ΄ τα χέρια μου να πάθεις δεν ηξεύρω!
Τόσες φορές μ' ανάγκασες να σε χειροκροτήσω, ΄
που μ' έκαμες κινέζικο τραγούδι να ποθήσω!
Κι εσείς, ω Επτανήσιοι, μεγάλοι καντατόροι,
Ντελκοντραπούντο κλάσικο θερμοί αμιρατόροι,
εν τη λατρεία των Μουσών κι αν φέρετε τα πρώτα,
Ελληνικήν δεν έχετε στον λάρυγγά σας νότα!
Αχ! πέτε μου που τραγουδούν τα εθνικά τραγούδια,
που οι κοπέλες αγαπούν του κόσμου τα λουλούδια,
που στον συρτό χορεύουνε με κεντητό μαντήλι,
που έχουν χρώμα κερασιού των γυναικών τα χείλη,
που αντηχεί του έρωτος ερωτική φλογέρα,
και τα αηδόνια κελαηδούν σ' ελεύθερον αέρα,
που χύνουν ίσκιο δροσερό αθάνατα πλατάνια
κι αστράφτουν στων παλληκαριών τη μέση γιαταγάνια;
Εκεί να τρέξω μια στιγμή να ευφρανθώ, να ζήσω,
με του βουνού τ' αρώματα μονάχα να μεθύσω.
Εκεί να βάλω να μου πουν παλληκαριού τραγούδι,
ν' ανοίξει η καρδούλα μου σαν μερσινιάς λουλούδι!

Εν Αδριανουπόλει

GUSTAVE LAFFON


Στον ποιητή απάντησε από τις στήλες του ΑΡΚΑΔΙΟΥ με ένα ποίημα ο Ρεθεμνιώτης λόγιος Γ. Σκουλούδης. [ΕΔΩ].

ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Αυτό το λόγο θα σας πω
δεν έχω άλλον κανένα
μεθύστε με τ' αθάνατο
κρασί του Εικοσιένα.

Κωστής Παλαμάς

ΕΜΜΕΤΡΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ (αλα "Ερωτόκριτος")

1. Τα 'μαθες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα
τη χώρα μας τη βάλανε στου ΔΝΤ τη στράτα

2. Το βάφτισαν μηχανισμό για να τα κουκουλώσουν
και λίγο Ευρωπαϊκό αέρα για να δώσουν

3. Μα για να φτάσουμε ως εδώ μακριά ήταν η πορεία
κι άκουσε τώρα να σου πω όλη την ιστορία

4. Οκτώβρη γίναν οι εκλογές και ανυπομονούσε
να μας την κάνει ο Κωστής γιατί πολύ πεινούσε

5. Κι ανέλαβε πρωθυπουργός ο εμπνευσμένος άρχων
ο Γιώργος που μας έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν

6. Μα όσο κι αν το έπαιζε και νέος και ωραίος
βρέθηκε αντιμέτωπος με έλλειμμα και χρέος

7. Τραβάει στον Προβόπουλο να ελέγξει τα ταμεία
και κείνος του ξεφούρνισε πως δεν υπάρχει μία

8. Παρόλο που προεκλογικά του τα 'χε πει και πάλι
τον Πρόεδρο τον έπιασε μια σύγχυση μεγάλη

9. Τον κοίταξε ο Προβόπουλος που ΄χε θολό το μάτι
"Πρόεδρε, πες μου είσαι καλά ή σου συμβαίνει κάτι ;"

10. Μα εκείνος δεν απάντησε και έφυγε τρεχάτος
σαν μόλις να κατάλαβε πως βούλιαζε το κράτος

11. Ταράχτηκαν κι οι υπουργοί κι αρχίσαν τις δηλώσεις
πρέπει πολίτη Ελληνα πάλι λεφτά να δώσεις

12. Γενήκαμε Τιτανικός και δεν υπάρχει σάλιο
να αποθάνεις θα εύχεσαι εσύ σε λίγο κάλλιο

13. Σκούρα πολύ τα πράγματα δεν βοηθάει κι η Δύση
μα ίσως απ' την Ανατολή να έρχονταν η λύση

14.Ηρθαν Κινέζοι με λεφτά να σώσουνε τη χώρα
να επενδύσουν θέλουνε αυτοί εδώ και τώρα

15.Μα ο Γιωργάκης απαντά όχι παιδιά ! Δεν κάνει
γιατί δεν μας αφήνουνε αμάν οι Αμερικάνοι

16.Ο Γιώργος μας έχει λοιπόν σκοτούρες πια μεγάλες
του 'παν πρέπει να μειωθούν γενναία οι σπατάλες

17.Και κει που εσκεφτότανε τι άραγε να κόψει
του 'ρθε ιδέα φοβερή και έλαμψέ του η όψη

18.Κι αρπάζει ευθύς γλυκά-γλυκά το εν τρίτο από τα δώρα
"Αυτό είναι Σοσιαλισμός" ανέκραξε όλη η χώρα

19.Ομως περνάει ο καιρός κι η χώρα παραπαίει
πρέπει να βοηθήσουνε τ'αδέρφια οι Ευρωπαίοι

20. Γιατι έχουν υποχρέωση από την Ιστορία
τους Ελληνες να βγάλουνε απ' την ταλαιπωρία

21. Και αν δεν βοηθήσουνε στο ΔΝΤ θα πάμε
δάνεια χαμηλότοκα αβέρτα να τραβάμε

22. Η Μέρκελ μόλις τ' άκουσε εγίνηκε θηρίο
για να την ηρεμήσουνε νερό της ρίξαν κρύο

23.Κι αντί να δώσει στήριξη στο ΔΝΤ μας στέλνει
κι όλη η Ευρώπη από κοντά άρχισε να μας ψέλνει

24.Παράλληλα μας έβριζε αισχρά πολύ το "FOCUS"
κι οι αγορές ζητάγανε συνέχεια κι άλλους τόκους

25. Οι κερδοσκόποι λύσσαξαν κι όλο μας κυνηγάνε
οι οίκοι αξιολόγησης το αίμα μας ρουφάνε

26. Αχ η φτωχή η χώρα μας κοντεύει να υποκύψει
τα σπρέντς όλο ανεβαίνουνε και φτάνουν ως τα ύψη

27. Για να τα ρίξει ο Γιώργος μας παίρνει και νέα μέτρα
μα οι διεθνείς οι αγορές καρδιά έχουν από πέτρα

28. Μεσ' τ' αεροπλάνο ο πρόεδρος που το 'χε πια για σπίτι
ταξίδευε σε Ουάσιγκτον Παρίσι και Μαδρίτη

29. Ολους τους επισκέπτεται και πλέον τους έχει πείσει
να φτιάξουνε μηχανισμό ενάντια στην κρίση

30. Τάχα μου είν' ευρωπαϊκός κατά τα δύο τρίτα
μα μπαίνει και το ΔΝΤ να μοιραστεί η πίττα

31. Κινήσαν οι αντιπρόσωποι να ρθούνε στην Αθήνα
μα εμείς με το ηφαίστειο τους στήσαμε κομπίνα

32. Τρεις μέρες ξερνοβόλαγε πέτρες, φωτιά και στάχτη
και των Ελλήνων έδειχνε το δίκαιο το άχτι

33. Γιατί όπως και να το δεις ούτε κι αυτή η φύση
δεν ήθελε το άδικο που επέβαλε η Δύση

34.Μέχρι το Καστελλόριζο ο Γιώργος τώρα φτάνει
κι από του μακρινού νησιού το όμορφο λιμάνι

35. του θλιβερού μηχανισμού πατάει τη σκανδάλη
μα οι κερδοσκόποι γλύτωσαν τα θύματα είν' άλλοι

36. Και έτσι καταφτάσανε πέντ' έξη ελεγκτάδες
κι αρχίσαν να στερεύουνε του Ελληνα οι παράδες

37. Ερχονται χρόνια δύσκολα θα κυβερνούν οι ξένοι
μα του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει

38. Μη θλίβεσαι Αρετούσα μου μην κλαίς και μη λυπάσαι
και μοναχά ετούτο δω σου λέω να θυμάσαι

39. Κι αν τώρα τάχα φαίνεται πως τα ωραία πάνε
πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θάναι

ΠΗΓΗ Ιστολόγιο ΜΥΤΙΛΗΝΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ

NO PASARAN !

Σπουδαστές

Σας είδα κάτου από την πύρινη βροχή
με τα πλακάτ και τα σκουτιά τα ματωμένα
εσάς που κάματε τη δύσκολην αρχή
κείνα τα χρόνια τα βαριά, τα κολασμένα.

Σήμερα βλέπω τα δικά σας τα παιδιά
σμάρι πηχτό μες του πελάγου τη σπηλιάδα.
Πάντα κατάντικρα στην κάθε αναποδιά
και σ’ όσους πάνε να σταυρώσουν την Ελλάδα

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ
περιοδικό «Πανσπουδαστική» 24 - 3 - 1967